Als het maar lekker is ...

'One night stand' ontwikkelt zich net als het onderwerp van de film in werkelijkheid: het begin is leuk, daarna wordt het alleen maar minder. Tot en met de 'intense liefdesnacht' (uit de persmap) van Max - Wesley Snipes, heel erg zwart - en Karen - Nastassja Kinski, heel erg blond - is 'One night stand' een erg aardige film.

We moesten ons alleen even door de mislukte opening heen worstelen. Hierin worden we rechtstreeks toegesproken door Max, die vertelt dat hij als succesvol reclamemaker uit L.A. even in New York is om zijn aan aids stervende vriend - Robert Downey jr, heel erg zielig - te bezoeken. Die intro is echter snel vergeten als de blikken van Max en Karen elkaar kruisen. Dat wordt pret in een New-Yorks hotelbed. Kleine complicatie: Max heeft thuis in L.A. een hitsig vrouwtje en een hond die overspel ruikt. Karen heeft een slome echtgenoot, die toevallig de broer blijkt te zijn van de zieke vriend.

Voor Hollywood is de Engelse regisseur Mike Figgis een reuze artistiek type. In de jaren zeventig en tachtig zwierf hij door zijn vaderland met experimentele theatergroepen en maakte hij naam als jazzmusicus. Als filmmaker ('Internal affairs', 'Mr. Jones', 'The Browning version') toont Figgis zich minder experimenteel, maar omdat hij zelf de muziek voor zijn films schrijft, raakt hij het progressief-artistieke etiket niet meer kwijt. 'Leaving Las Vegas', met Nicolas Cage als memorabele alcoholist en Elisabeth Shue als dito hoer, was een bevestiging van die reputatie en tevens Figgis' echte doorbraak. Meteen daarna stelt hij teleur met 'One night stand': de grimmige eigenzinnigheid die hij in zijn vorige film liet zien, blijkt een eenmalig uitstapje te zijn geweest.

'One night stand' oogt even trendy en gelikt als de commercials waar Max faam mee maakt. In de wijze waarop de echtgenote van Max haar man bestijgt herkennen we de hand van de co-scenarist, Mr. 'Basic instinct' Joe Eszterhas. Alles moet vooral 'lekker' zijn: lekker thema, lekkere acteurs, lekkere muziek. Alleen die aids-zijlijn is niet zo lekker, maar dat is dan ook niet meer dan een ranzig excuus om de oppervlakkigheid van de film te verhullen. Voor de vorm wordt er af en toe ook even progressief gedaan over homoseksualiteit, maar 'One night stand' laat zich zonder bezwaar terugbrengen tot één pakkende scène: Snipes en Kinski die elkaar beloeren in de hotellobby.