Zo zal de wereld nooit meer zijn

Helemaal beurs, dizzy en knock-out hang ik deze laatste dagen voor de tv: Volleybalteam sportmoment van het jaar, Pieter van den Hoogenband sportman van het jaar, Fanny Blankers-Koen sportvrouw van de eeuw, Eddy Merckx Belgisch sportman van de eeuw. Het is of de kas van de eerste sporteeuw in de geschiedenis wordt opgemaakt: we blijken te verdrinken in de gedenkwaardige momenten.

Want Albert Einstein mag dan volgens het blad Time personage van de eeuw zijn geworden, de winnende nouveauté van de laatste honderd jaar is ongetwijfeld sport. Geen enkele utopist of wichelaar uit de negentiende eeuw heeft kunnen voorzien wat er na hem ging komen: dat mensen collectief gemobiliseerd konden worden voor eenvoudige balspelen of rechttoe-rechtaan holpartijen. Dat het grootste geschenk dat je een volk kunt geven is: sport, sporthelden.

De regimes waarin sport tot religie werd verheven zijn allang tot stof vergaan, de oorspronkelijke olympische gedachte is een lacherig hersenspinsel geworden, maar de opperste verpozing, sport zelf, regeert nog altijd en zal wel millenniumbestendig blijken. Of het de komende eeuw ook volmaakt weet ik niet. Wie weet herkennen wij cyborgs, behangen met prothesen en digitaaltjes, rond 2100 het oorspronkelijk menselijk lichaam nauwelijks meer. Lachen we ons een kriek om die malle, hulpeloze voorvaders met hun doelloze spelletjes. Maar rond 2000 was sport het grootste menselijke evenement op aarde, jongelui, met werk vol miljoenen in de stadionbouw, dopingindustrie, televisiewereld en medaille-branche. Gedenk ze, zo zal de wereld nooit meer zijn.