Trieste glimlach voor Pollentier

Eigenlijk schoot ik in de lach. Later kwam de gedachte: Eens een bedrieger, altijd een beetje boefje. De uitleg?

Herinnert u zich nog de naam Michel Pollentier? Vlaamsche wielrenner, klein manneke, niet veel haar en lelijk rijdend. Hij zwaaide over de weg, naast hem rijden was bijna niet mogelijk. Hij fietste wel hard en was in zijn dagen een goeie. Hij werd kampioen in zijn land en omdat hij ook een behoorlijke klimmer was, kon hij ook in grote rondes lang mee. Hij maakte naam door die peer, weet u nog? Het was, geloof ik, op Alpe d'Huez, Pollentier moest zich bij de dopingcontrole melden en hij belazerde de kluit. Hij wist dat hij verkeerde pepermuntjes had genomen en dat sporen van verboden gedrag in zijn plas gevonden zouden worden en daarom nam hij 'schone' urine mee in het plashokje.

Nou hebben wielrenners allerlei trucs om zo'n aardige piescontroleur te foppen (de details zal ik u besparen met uitzondering van het toentertijd vaak gebruikte condoom dat gevuld werd met 'schone' urine en dat de renner via een tamelijk ingewikkelde handeling dan moest bedienen) maar Pollentier kwam met iets nieuws, met de peer.

Onder zijn oksel droeg de kleine Belg een flaconnetje in de vorm van die superieure zomervrucht en via een slangetje uit die flacon kon hij de urine dan in het doktersflesje spuiten. Op zich een koddige handeling, maar valsspelers hebben sowieso al iets tragi-komisch over zich.

De betreffende dokter doorzag de actie van de Vlaming, liet alle kledingstukken verwijderen en de peer kwam tevoorschijn. Het was op een mooie zondag en Pollentiers naam kreeg een onherstelbare deuk, hoewel het manneke er niet echt onder leek te lijden.

De wereld draaide door, Pollentier bleef in het métier, werd nog wel eens als gastcommentator opgeroepen en werd ook ploegleider van een sterke amateurformatie bij onze zuiderburen. De naam van die groep: De Lombarden.

En wat gebeurt? Men komt erachter dat een aantal wedstrijden de afgelopen tijd 'vervalst' is. Het betreft koersen in Oostnieuwkerke en Gits. Volgens mensen die aanwezig waren werd er door de renners meer gehandeld dan gereden en na de wedstrijden werd er (legaal in West-Vlaanderen) flink wat geld weggehaald door . . . juist, u voelde hem al komen, door Michel Pollentier die het bestond op zijn eigen renners weddenschappen af te sluiten.

Let wel, de oud-renner wordt verdacht, er is nog geen onderzoek geweest en geen rechter heeft zich uitgesproken, maar Pollentier heeft alle schijn tegen. Hij wordt er van verdacht via tussenpersonen het verloop van die koersen te hebben beïnvloed en met hem heeft een drietal renners dat gedaan. Die renners zijn Tom Declercq, Jürgen Vermeersch en de oud-prof Jan Mattheus.

Dat Pollentier zoiets doet . . . dat verbaast toch eigenlijk niet. Vroeger belazerde hij de boel met het befaamde peertje onder de oksel, nu heeft hij, zo lijkt het, zichzelf willen verrijken door hele koersen te verhandelen. Volgens insiders wedde Pollentier heel veel op de koersen waar zijn eigen renners in voorkwamen.

Gek, maar eigenlijk overheerst bij mij een trieste glimlach in plaats van extreem boze gevoelens over zo veel onrecht. Michel Pollentier, zie hem fietsen, zie hem staan, zie hem bedriegen en zie hem gaan. Glimlach slechts, als het moet heel fijn, voor een renner die is wat hij was . . . klein.