CREMATIE IN VARANASI

Overal langs de Ganges zijn crematieplaatsen te vinden. Veruit de grootste is Manikarnika Ghat in Varanasi. Elk jaar worden hier duizenden mensen gecremeerd. Vierentwintig uur per dag branden de vuren, vaak wel zo'n acht tegelijkertijd. De nauwe stegen in het oude deel van de stad worden gevuld met de roep Ramnam Satya Hai, wat 'alleen God is de ware' betekent.

Het zijn de onaanraakbaren die de bamboe draagbaren naar de crematieplaats dragen. Hier wordt de overledene voor de laatste maal de trappen af gedragen naar het water van de Ganges, voor het laatste bad. Het lichaam is gewikkeld in een doek, een rode voor vrouwen en een witte voor mannen.

In de rivier liggen de boten die het hout aanvoeren. Het wordt per vrachtwagen naar de rand van de stad gebracht en gaat het laatste stuk per boot naar de crematieplaats. Het hout wordt in kleinere stukken gehakt en opgestapeld. De families van de overledenen komen het hout kopen.

Geen goedkope aangelegenheid overigens. Het duurste hout is sandalwood wat al gauw vijftig rupees (ongeveer een 2,50) per kilo kost. Voor een crematie is gemiddeld zo'n 300 kilo nodig. Voor de minder draagkrachtigen is er het hout van de mangoboom. Dit brandt slechter, hierdoor verbrandt het lijk niet volledig, maar deze manier is veel goedkoper. Vooral uit milieu oogpunt zijn er nu op veel plaatsen crematieovens gebouwd. Maar veruit de meeste mensen geven toch de voorkeur aan een traditionele crematie, waardoor die moderne ovens grotendeels ongebruikt blijven.