Gebeier

De kerkklok nabij ons Franse huis is stuk. De klokkenmaker heeft vakantie. Mooie botsing van de moderne tijd. Vroeger hadden ze een koster die tijdig z'n bed uit moest om ritmisch aan het touw te gaan hangen. Nu hebben ze voor alles een kastje dat lijkt op de regelaar van de centrale verwarming. Hadden ze nog maar een koster.

Nooit de aanvechting gehad om ons beklag te doen over dat gebeier. Dat hoort bij dat huis. Als het goed is slaat de klok elk heel uur de juiste tijd, elk halfuur doet hij een enkelvoudige slag. En als de pastoor bij ons op het dorp langskomt om zijn maandelijkse mis op te dragen, luidt de kerkklok uitbundig.

Wij waarschuwen bezoek ervoor, want er is voor de rest, even afgezien van de dagelijkse passage van twee straaljagers van de force de frappe, bij ons zelden iets te horen. Bovendien doet de kerkklok in goede staat aan vertraagde herhalingen. Na een ongeveer een halve minuut geeft hij zijn laatste mededeling nog eens prijs. Wij hebben de filosofie daarachter pogen te doorgronden. Vroeger was de kerk ook een soort horloge voor alle gelovigen. Als je dan per ongeluk een slag miste, vanwege een hinnikend paard of dat je de sikkel in je eigen scheenbeen had geslagen, dan herhaalde hij de melding nog een keer op een mogelijk beter conveniërend moment.

Ons Nederlandse huis is omgeven door uitvalsbases van politie, brandweer en ambulance. Die loeien onbekommerd, of het nu negen uur 's morgens is of kwart voor vier in de nacht. Geef ons maar een kerkklok.