NIEUWE ITALIAANSE CINEMA

Net als in Duitsland heeft de nationale cinema in Italië de laatste twee jaar forse terreinwinst geboekt op het dominante aanbod uit Amerika. Goed voor Europa, maar een relativering is op zijn plaats. De grootste successen worden namelijk behaald door komedies die zo platvloers en simplistisch zijn dat niemand buiten Duitsland of Italië die films wil zien.

De films die het buitenland halen zijn vaak gemaakt door makers van naam: In Cannes wordt Italië volgende week vertegenwoordigd door Nanni Moretti, Roberto Benigni en een beetje door John Turturro. Voor nieuwkomers is het lastig om buiten eigen land vertoond te worden en het is een mooi initiatief van de vereniging New Italian Cinema Events om een programma met niet-commerciële films van onbekende Italiaanse regisseurs in Nederland te presenteren. Onbekendheid van de maker als selectiecriterium betekent in dit geval flinke diversiteit in kwaliteit en genre.

Het is een bont pakket aan films, dat op geen enkele wijze inhoudelijk met elkaar verbonden is. Wellicht biedt het programma een adequate doorsnede van de huidige kunstzinnige film in Italië, maar voor vijf van de zeven films geldt in ieder geval dat we anders geen juweeltjes waren misgelopen. Doordrongen van nostalgie - een sentiment dat de organisatoren ten aanzien van de gouden jaren van de Italiaanse film trachten te bestrijden - is 'Pizzicata' van Edoardo Winspeare. Op het pittoreske platteland van Puglia geven vruchtbare vrouwen en temperamentvolle mannen zich in de oorlogsjaren vrijwel continu over aan muziek en dans. De acteur die in 'Pizzicate' een oude boer op blote voeten speelt, is in 'Consigli per gli acquisti' van Sandro Baldoni een wauwelende professor die zich laat inhuren door een reclamebureau. Wat voor deze film geldt, geldt voor het hele programma: voor filmliefhebbers mager, voor Italië-liefhebbers een aanrader.