Tafelmanieren

In deze tijden van wit licht en grijze luchten mag ik graag een girafje of een troep welpjes in tropisch landschap verschalken. Op de televisie weliswaar.

Ik kan het dan ook niet helpen dat ik inmiddels weet dat in de Keniase hoofdstad Nairobi het wereldberoemde restaurant 'Carnivore' zebra, krokodil en wildebeest op het menu en aan het spit offreert. Onze dierenvriend Martin Gaus, met wie ik nog voor geen goud aan tafel zou willen zitten, al zou het zijn om een plak gebakken tofu te eten, vergastte zijn kijkers op deze lekkernijen. In zijn laatste vakantie-uitstapje met Dierenmanieren. Een betere titel is Tafelmanieren. Een paar weken eerder zag ik hem zijn intellectuele koppie al blijmoedig steken in een Egyptische duiventil, waarover hij ook al vrolijk de consumptiedoeleinden verkondigde.

En als ik als enige echte dierenvriendin al een traan zou willen wegwrijven, mag ik nog hopen dat er geen mascara op mijn wimpers zit. Voor je het weet heb je 's avonds aceton in je ogen. Niet dat het nieuws daaraan aandacht besteedde, want het was geen zomer. Ahold doet het goed, zeiden ze gewoon in de beursberichten van het journaal. In een slappe zomerperiode neem je voor het maken van een rel als persmuskiet genoegen, denk maar aan Omo Power, met aanzienlijk minder. Wat maar weer duidelijk maakt: als je als bedrijf een recall moet doen, dat wil zeggen een produkt bij de consument terughalen, omdat er iets mis mee is, doe het dan op een moment dat er veel concurrerend nieuws te verwachten valt.

Wat dat betreft moet Juliana van die Hofmans toch nog een helderziend oog hebben gekregen, want de planning van het zestigjarig huwelijk in stilte (nee dames en heren van de televisie, een zestigjarig jubileum zeggen we niet als we ook de taalquiz presenteren), had niet beter kunnen vallen dan rond de Elfstedentocht. Al was het onsportief dat Willem-Alexander niet even overvloog om de winnaars te feliciteren. Nederland doet niet aan nieuws, want verkeert nog steeds in de greep en de roes van de Elfstedentocht. Het journaal heeft nu als beste troef niet nieuws, maar mevrouw Monique Somers. Zij wordt opgevoerd omdat zij kan schaatsen, en gelukkig voor de cameraman, die die twee slagen op weg naar de uitleg van de winterkoudetemperatuurberekening moet vastleggen, ook remmen.

Als het nieuws al aandacht besteedde aan het diamanten huwelijksfeest, dan was het door vertoning van fijne archiefbeelden. De enige pittigheid bood even Paul de Leeuw. En verder Harmen Siezen, toen hij guitig maar droog naar weerman Krol verwees met het getal 23, voor het aantal van diens trouwe huwelijksjaren. Die Siezen blijkt meer anchorman te zijn geworden dan waarvan de daarvoor gedoodverfde Freriks ook nog maar mag dromen. Laatst voegde Siezen aan een bericht toe: 'Als zij met mes en vork kunnen eten tenminste' - verwijzend naar een voorgaand journaalonderwerp waarin een jonkvrouwe pleitte voor overerving van de adellijke titel langs ook vrouwelijke lijn, waarvoor? Nou, voor overdracht van beschaving. Zoals wat? Nou, zoals tafelmanieren.

Onder wit licht en grijze luchten zijn Nederlanders toch wel erg lief. We helpen elkaar op de schaats, we Peppiën en Kokkiën wat af op journaal en Nederland 2 en we doen net of we Polygoon zijn in de jaren vijftig als het aankomt op het huwelijk van Bernhard en Juliana. Lockheed wordt subtiel aangestipt, Hofmans eventjes in close-up. We pochen op nooit vertoonde archiefbeelden, ook van Bernhard die niet alleen altijd de leukste camera's, maar ook de leukste zonnebrillen, vliegersjacks en tatoeages had, maar niks Kenia. (Of was het gewoon het Tanzaniaanse Arusha?)

Daar zat in ieder geval helemaal niemand. Behalve Martin Gaus dus. Maar die stak zijn hoofd net in een zebrahaasje.