Een muzikaal zeer sterke 'Aida' zonder sjokkende olifanten in Rotterdamse Ahoy'

ROTTERDAM - Wie het echte grote spektakel had verwacht bij de 'Aida' van Opera in Ahoy' kwam enigszins bedrogen uit. Er sjokten geen olifanten de immense speelruimte in; wel werden stapels van hun slagtanden als overwinningsbuit binnengedragen. Een praktisch pars pro toto dat aangaf dat het de producers van deze 'Aida' gelukkig niet alleen om groot, groter, grootst ging.

Opera in Ahoy' heeft inmiddels een naam te verliezen in het produceren van grootschalige opera-producties. Met veel smaak en gevoel voor ruimte werden in de Rotterdamse Ahoy' eerder opera's als 'Carmen' en 'Turandot' uitgebracht. Dat Aida uiteindelijk ook een keer op de zandvlakten van Ahoy' zou lopen, leek onvermijdelijk omdat zij de titelheldin is in de spektakel-opera bij uitstek.

De producties van Opera in Ahoy' zijn in elk geval steeds gebaseerd op een goede muzikale basis. Voor deze 'Aida' werd de sterkste cast tot nu toe bij elkaar gezocht, als vanouds heel goed begeleid door de Württembergische Philharmonie Reutlingen onder leiding van Roberto Paternostro. De kwaliteit van zangers, koor en orkest werd vorig jaar al duidelijk in het Amsterdamse Concertgebouw, waar toen tevens een cd-opname werd gemaakt. Zondagmiddag bleek in een heel vol Ahoy' dat geen van de zangers aan kwaliteit verloren had. Geholpen door een nieuwe computergestuurde geluidsversterking was iedereen goed te volgen. Er was nu zelfs ook iets ontwikkeld waardoor het geluid echt leek te komen van de plek waar de zanger stond. Dat maakte identificatie in de enorme ruimte makkelijker. Het orkest zat voor het eerst niet aan de korte zijde, maar midden aan een lange zijde, waardoor het geluid soms aan volume tekortkwam.

Olga Romanko stal de show als een Aida van grote klasse. Nog maar zelden hoor je een sopraan die recht kan doen aan alle dynamische tekens in Verdi's partituur, maar voor Romanko was geen enkel pianissimo in de hoogte een probleem. Stefania Toczyska gromde en gonsde prachtig als de jaloerse Amneris en triomfeerde vocaal in de eerste scène van de vierde akte. Maurizio Frusoni was een opvallend goede Radames en opvallend was ook de jonge bas Aik Martirosyan als koning van Egypte. De Amonasro van Claudio Otelli bleek aan vocale pracht te hebben gewonnen, al bleef zijn inzet gevaarlijk aan de ruige kant.

Regisseur Petrika Ionesco stelde teleur in de grote triomfscène. Daar waar in Ahoy' echt uitgepakt had kunnen worden, was het teveel een rommeltje van door elkaar lopende en dansende groepjes in een warrige veelheid aan kostuums. De intieme scènes, die in 'Aida' veel talrijker zijn, vormen een probleem in zo'n grote ruimte, zeker als een en ander niet optimaal belicht wordt. Toch vond Ionesco een paar poëtische beelden, zoals de roofvogel die aan het einde van het stille voorspel over de hele lengte van Ahoy' naar een valkenier klapwiekte. Een muzikaal zeer sterke 'Aida' kortom, die scènisch niet voldeed aan het niveau van eerdere Opera in Ahoy'-producties.