De dochter: 'Een stickie? Ik zou het niet direct vertellen'

“Moeten jullie niet eens een keer een stickie proberen?” vraagt Marry Sengkerij (42) wel eens aan haar kinderen. Met kriebels in haar buik. Want eigenlijk zou ze het doodeng vinden als ze op een dag 'ja' zouden zeggen.

Hoe breng je in het gezin drugs ter sprake. Veel ouders zijn op dit voor hen onbekende terrein nogal onhandig. De ontwikkelingen op de drugsmarkt gaan zo snel, dat het voor hen nauwelijks bij te benen is. Ze hebben net geleerd wat coke inhoudt of ze moeten alweer leren over 'paddo's'. De landelijke softdrugscampagne van het Voorlichtingsbureau drugs voor ouders eind 1996 sloeg daarom aan. De speciale Drugs Informatielijn wordt zo'n honderd keer per dag gebeld. Daar kunnen ouders alles vragen wat zij niet aan hun kinderen kunnen of durven vragen. “M'n zoon gaat naar houseparty's. Is dat wel verantwoord, met die XTC en zo?” Of: “Mijn dochter praat soms zo raar, kan het zijn dat ze drugs gebruikt?”

Ouders blijken vooral ook behoefte te hebben aan richtlijnen bij het bespreken van drugs in het gezin. Hoe moeten ze reageren als hun kind het eerste stickie heeft gerookt. Moeten ze het kind huisarrest geven of gewoon vragen of het lekker was.

Uit een enquête, die voorafgaand aan de landelijke softdrugscampagne is gehouden, bleek dat zes van de tien ouders vinden dat er te weinig voorlichting is over (het gebruik van) softdrugs. De ondervraagden gaven verder aan dat kennis over softdrugs onontbeerlijk is, willen zij met hun kinderen over het onderwerp kunnen praten.

In een rijtjeshuis in Sassenheim zitten in de woonkamer vader Simon Sengkerij (43), moeder Marry Sengkerij (42) en twee van hun drie kinderen Miriam (15) en Pieter (16). Twee kinderen in de 'drugsgevoelige' leeftijd. “Jullie hebben het geloof ik niet geprobeerd, hè?”, vraagt Marry Sengkerij. “Nee”, zegt Miriam, “Nee”, zegt Pieter.

Ze gaan straks met de hele familie schaatsen. Nu dragen de twee pubers nog grote pluizige dierenpantoffels.

Marry en Simon zijn laatst op een ouderavond over genotmiddelen geweest op de scholengemeenschap van de kinderen. Met een hele stapel folders zijn ze weer thuisgekomen.

Marry: “Dat was een mooi aanknopingspunt om er met de kinderen over te beginnen. Dat vindt dan bij het avondeten plaats. Daar praten we over de ervaringen van de dag.”

Dochter Miriam heeft de folders wel ingekeken. “Handig om te lezen. Dan zie je wat het je aan kan doen.” Miriam heeft vriendinnen die wel eens blowen. Ook wel jongens in haar klas. Miriam: “Het trekt me niet. Dan zie je weer een jongen de klas in komen met rooie ogen van de wiet. Dat vind ik niks. Ze vragen wel eens of ik ook een stickie mee rook. Dan zeg ik 'nee'. Dan praten we weer verder. Het zou niet leuk zijn als ze me daardoor zouden buitensluiten. Dat doen ze niet. Ze accepteren dat ik niet wil.”

Pieter heeft een jongen uit zijn klas gezien die misselijk werd en moest overgeven. Toch is hij ook wel nieuwsgierig naar softdrugs. “Ze zeggen dat je er losser van wordt”.

Hoe zouden Simon en Marry reageren bij het eerste stickie van hun kind?

Simon: “Ik zou erover praten met ze. Ik zou zeggen dat ik het niet leuk vind, dat ik denk dat het niet goed is. Dan luisteren ze of ze rennen gillend weg”.

Marry: “Als ze vertellen dat ze hebben gebruikt, dan zou ik het traject met ze afleggen. Dan zou ik vragen waarom ze het hebben gedaan en hoe het voelde. Ik zou vragen of het lekker was. Ik zou het fijn vinden als ze me erbij willen betrekken”.

Simon: “Als ze een keer experimenteren, dat vind ik niet bezwaarlijk. Erger zou ik het vinden als ze het verzwijgen. Als ik er via iemand anders moet achterkomen. Dan zou ik bang zijn dat er iets mis is in onze relatie. Ik zou me voelen falen als opvoeder.”

Vader Simon zou toch ook nieuwsgierig zijn. “Ik zou het heel stiekem zelf proberen. Dan zou ik tegen m'n kinderen zeggen: ik heb het ook geprobeerd om mee te voelen. Het was wel lekker, maar ach . . .”

Marry: “Ik weet het niet of ik dat zou doen”. Vader Simon zou zich het meest zorgen maken over het milieu waarin Miriam en Pieter terecht zouden kunnen komen, een zorg die veel ouders, ook 'moderne', hebben.

“Zolang ze het zelf in de hand hebben, zelf keuzes maken, hoeft het geen bezwaar te zijn dat ze af en toe softdrugs gebruiken. Maar als ze net in een fase zijn waarin ze minder stabiel zijn zouden ze kunnen afglijden”.

Moeder Marry: “Ik zou erg graag willen weten wat hun motivatie is om het te gebruiken. Is het nieuwsgierigheid of zijn ze ongelukkig”.

“En ja, ik zou meer op ze gaan letten.”

Vader Simon: “Het is moeilijk om daar een goede weg in te vinden. Je wilt de binding met je kind niet kwijtraken. Als je iemand teveel op de huid zit klapt hij dicht”.

Pieter en Miriam horen het zwijgzaam aan.

Zouden zij het aan hun ouders vertellen wanneer ze iets gerookt hadden? Een stilte volgt. De vader grappend: “Ik ga wel even weg”. Miriam: “Ik zou het niet gelijk zeggen.” De vader: “Dan zouden we het zien aan je rode ogen”. Miriam: “Ik zou het wel zeggen als ik vaker zou gebruiken. Dan word ik misschien verslaafd en kan ik zelf niet stoppen”.

Ook Pieter zou 'even wachten' met vertellen. “Ik zou voor mezelf bedenken waarom ik het heb gedaan. En misschien wil ik het dan nog vaker doen. Later zou ik het misschien aan m'n moeder vertellen.”

Ofschoon Simon en Marry heel bewust met het onderwerp softdrugs omgaan, houdt het ze niet dagelijks bezig. “Zolang het nog niet aan de orde is, ga ik me er nog niet heel intensief in verdiepen. Zoals het nu is heb ik voldoende kennis over drugs om er mee om te gaan”, zegt de moeder. Ze ziet drugs voor haar kinderen niet als een monsterlijke bedreiging, niet erger dan alcohol of sigaretten. “Ze zijn er inmiddels op school al zoveel mee in aanraking geweest, ze hebben wel kansen gehad, maar ze hebben zich er door heen geslagen”.

Bovendien zijn het in de familie Senkerij de ouders die gebruikmaken van genotmiddelen, niet de kinderen. Pieter en Miriam doen hun best om hun ouders van het roken af te houden. Pieter: “Wij vragen ze om niet te roken in de woonkamer. We zeggen dat we het vies vinden.” Miriam vindt roken wel stoer staan. Toch bezwijkt ze niet voor de verleiding. “Stel dat ik het lekker vind.”