GROUPIE

Een filmfragment uit duizenden, die paar minuten waarop je president Clinton op de rug ziet terwijl groupie Monica Lewinsky om hem heen dartelt.

Hij omhelst haar met een professionele mengeling van betrokkenheid en distantie, zoals voorgeschreven in het handboek voor presidenten en predikanten. Dan komt het eerste opmerkelijke moment. Terwijl hij al weer geroutineerd aan het handenschudden is geslagen, blijft zij maar door omhelzen. Dat hij eigenlijk niet meer meedoet hindert haar niet. Ze straalt met open mond, de tanden ontbloot, al haar energie, bewondering, verlangen, zelfingenomenheid, ambitie, levenslust en overgave naar hem uit. Ze zegt iets tegen hem, met een snelle hapbeweging van haar kaken, alsof ze iets eet.

De president geeft haar zo'n klap op haar schouder van mannen onder elkaar, zonder naar haar te kijken. Dat lijkt een duidelijk signaal. Brave hond, en in je mand. Baasje moet nu iets belangrijks doen. Tegensputterend sluit ze de eenzijdige omhelzing af. Ze neemt revanche voor de schouderklop en gaat net zo staan als hij, haar blik niet meer op hem maar op degene naar wie hij kijkt. Terwijl hij zijn bad in de menigte neemt blijft zij dicht tegen hem aangedrukt staan. Ze gaat lekker niet in de mand en het baasje laat het maar zo.

Hebben ze samen in een mandje gelegen? Zeg er maar eens wat zinnigs over. Het initiatief komt van haar. Hij is de enige die pogingen doet het gekwijl en gekwispel te beëindigen. Maar een gelijkwaardige verhouding is het niet, die van hond en baas. En misschien heeft hij haar wel zulke heerlijke brokken toegeworpen dat ze bedelt om meer.

Toch is die klap op haar schouder echt in het voordeel van hem. En dat almaar om hem heen draaien kost haar een hoop punten. Maar wie bedenkt dat hij voor haar misschien de enige baas was, en zij voor hem een van de vele honden, kijkt alweer anders naar die schouderklop.

Honden leven doorgaans korter dan hun bazen. Ze hebben wel scherpere tanden.

Monica Lewinsky heeft een stevig gebit.