MASTER OF BUSINESS ADMINISTRATION

Jazeker, Everwijn moet zeggen dat hij door de Master of Business Administration-opleiding met andere ogen naar zijn werk is gaan kijken. Onlangs werd hij uitgeleend aan de NAM in Groningen. De wet dwong hem een manier te vinden waardoor de werknemers niet langer werkten dan 48 uur per week. “Vroeger had ik in zo'n geval gezegd: je werkt zestig uur en anders bekijk je het maar. Nu heb ik gezegd: ok, dan redden we het met die 48 uur in de week die jij maximaal mag werken. Je krijgt in die opleiding meer inlevingsvermogen, je leert te zien wat de consequenties zijn van jouw gedrag, je probeert te bedenken hoe de werknemers bepaalde dingen ervaren. Dus ja, de beslissingen weeg ik nu anders af dan vroeger.”

Everwijn zelf heeft de afgelopen twee jaar weken gedraaid van meer dan zestig uur. Naast zijn baan in Den Haag als proces-ingenieur bij een bedrijf dat raffinaderijen en chemische fabrieken bouwt, deed hij de deeltijd MBA-opleiding aan de Rotterdam School of Management, onderdeel van de Erasmusuniversiteit. Om de veertien dagen was hij op vrijdagavond en de hele zaterdag in Rotterdam, voor colleges. Hij heeft de bul nu een paar weken op zak.

In groepsverband deed hij een aantal opdrachten, essentieel onderdeel van elke MBA-cursus. De cursisten probeerden van alles te regelen met de computer en de fax, maar al die middelen faalden op het cruciale moment; ze moesten elkaar toch zien. Dus dan stapte Everwijn in het weekeinde toch maar weer in de auto om van Kerkwerve, Zeeland, naar Groningen te rijden, of naar Antwerpen, of waar zijn studiegenoten ook maar woonden.

Hij werkte samen met artsen, met hulpverleners, met bedrijfskundigen en economen. “Dat botste weleens, met al die sterke ego's bij elkaar”, zegt Everwijn. “Maar ik denk dat ik van dat samenwerken minstens zoveel heb geleerd als van de officiële vakken.”

Die waren er ook: marketing, managementtechnieken en - strategieën, financiën. Aan het doorworstelen van die boeken was hij per week al gauw een uur of tien kwijt; meestal begon hij na het Journaal en ging hij tot een uur of twaalf door. Hij kan best een leukere vrijetijdsbesteding bedenken. Maar anderzijds: “Ik studeer heel makkelijk. En je moet de televisie eens aanzetten, nou, dan heb je zo zin om iets anders te doen met je tijd.”

De ingenieur is de studie niet begonnen met een vastomlijnd doel. Evenmin was het zo dat bij zijn bedrijf iedereen druk is met bijscholing. Maar na vijf jaar werken merkte hij dat hij weer wat wilde leren. “Je ervaart dat dat handig is om door te stromen naar een andere functie binnen het bedrijf, of om een basis te creëren om iets anders te gaan doen buiten het bedrijf. Ik had toch wel het idee dat ik verder wilde.”

Daarvoor miste hij, analyseerde hij voor zichzelf, een stevige ondergrond. HIj heeft havo en VWO gedaan, hij deed chemische technologie en economische bedrijfstechniek aan de HTS in Dordrecht en daarna scheikundige technologie aan de Technische Universiteit in Delft. Daarna stond hij voor de keus: of promoveren, of aan het werk. Hij koos voor het laatste: “Ik had het toen wel een eind gezien met studeren. Promoveren zag ik niet zitten. Als ik doctor zou zijn, was ik zwaar in de dertig. En dan moet je of de research-kant op of je komt in het wetenschappelijke wereldje terecht.”

Hij ging toch liever de industriële kant op, bij het bedrijf waar hij stage liep. Daar zit hij nu nog. De helft van de tijd is hij manager bij het proefdraaien en opstarten van raffinaderijen, de andere helft geeft hij op kantoor leiding aan ontwerpteams. Zo komt hij ook nog eens ergens: die raffinaderijen staan in de hele wereld.

Met name in zijn functie van leidinggevende miste hij een theoretische ondergrond. Maar dat hij zich uiteindelijk inschreef voor een MBA-opleiding, is toch vooral toeval geweest. Tot twee keer toe kreeg hij, destijds woonachtig in Den Haag, verkeerd geadresseerde post. Van een MBA-opleiding in Lausanne. Dat maakte hem nieuwsgierig. Toen hij ook nog een oude kennis ontmoette die zich aan het oriënteren was op uitgerekend een MBA-cursus, raakte hij behoorlijk gemotiveerd. Ze gingen samen zoeken in het oerwoud van opleidingen - want iedereen die zin heeft, zegt Everwijn, kan zo een MBA-opleiding beginnen.

Hij beoordeelde de aanbiedingen dan ook vooral op reputatie. Dat leek in Rotterdam wel goed te zitten. Ook de opzet van de cursus sprak hem aan. Bij die opleiding hoeven de cursisten niet een paar weken achter elkaar present te zijn. Dat was het best te combineren met zijn baan. Daar kwam nog bij dat Rotterdam met 32.000 gulden per jaar niet de duurste was. En van Kerkwerve naar Rotterdam met de auto is maar drie kwartier - dat was ook een overweging.

Van zijn werkgever heeft hij geen bijdrage gekregen in de studiekosten. Die krijgen werknemers alleen als ze bijscholing doen die specifiek op de huidige functie is gericht.

Everwijn was juist gericht op iets anders. Maar doordat hij de opleiding zelf heeft betaald, kon ook zijn directe chef behoorlijk enthousiast zijn over Everwijns vrijetijdsbesteding: “Als ik er geld voor had gekregen, had hij het minder gevonden. Dat had een precedent geschapen, dan staan er de volgende dag nog honderd voor de deur met een zelfde verzoek.” Wel kreeg hij in die zin medewerking, dat zijn werkgever niet moeilijk deed als hij voor zijn studie eens een dag vrij moest hebben. Ook kon hij de studie-opdracht voor een bedrijfsonderzoek bij de eigen baas uitvoeren.

Everwijn oriënteert zich momenteel andermaal, nu op een andere werkkring. Het moet iets worden op het grensvlak van techniek en financiën: “Bij ons bedrijf is veel kennis in huis over technische dingen, maar weinig over de financiering ervan. En projectfinancierders weten niet veel over de technologische aspecten. Daar moet iets te vinden zijn.”

Met een paar maten van de opleiding heeft hij een beleggingsclubje opgericht - daar heeft hij nu weer tijd voor. Ook hebben zijn vriendin en hij een huiselijke verbouwing ter hand genomen. Voor zijn kennissen is hij weer een stuk gezelliger. “Je houdt gewoon tijd over”, constateert Everwijn. Dat is voor even wel zo prettig. Hij heeft geen idee wat hij in de toekomst gaat doen. Maar dat dit niet zijn laatste project bijscholing is geweest, dat staat wel vast.