SCHELTEMA

Gezien zijn ervaringen met de media in het niet eens zo verre verleden lijkt mij het beste advies dat de prins van Wales kan overkomen: ga ergens in een hoekje zitten, vertoon u vijf jaar niet, zet uw liefdesleven in het vriesvak en hoop er het beste van tegen de tijd dat mevrouw uw moeder wat van haar werk wil afstaan.

Helaas, Engeland. En dus volgt er binnenkort een koninklijke brainstormsessie met lui van de Way Ahead Group die een public relations campagne voor de kroonprins gaan bedenken. Terwijl het leven van een kroonprins toch op z'n minst al één grote pr-campagne is. Die faalt soms, door wat al te ruwe verslaggevers en fotografen, maar nog eens een pr-campagne ten bate van een pr-campagne, dat lijkt me min maal plus is min.

Afgelopen dinsdagavond trouwens nog met een schuin oog gekeken naar WDR 3, het Duitse derde net, waar ze een hele avond overnamen van de Britse zender ITV, die de populariteit van het Engelse koningshuis peilde aan de hand van documentaires, discussie en een rondvraag naar de mening van de kijkers. Het geheel ter plekke nagesynchroniseerd en inclusief van die charmante fouten als de blik op een gedistingeerd Brits gezelschapje dat om 21 uur, 31 minuten en 35 seconden, volgens het draaiboek dat de Duitse presentator bezat, aan een discussie had moeten beginnen, maar nog sprekend over koetjes, kalveren en het barre weer de thee slurpte, terwijl de vertaler het slurpen en alle onnozele praat over de gladde stoep doorgaf. (Maar toch: waarom hadden we zoiets hier niet?)

Aan het eind van de avond bleek dat heel Schotland tabak had van de monarchie, terwijl heel Engeland in meerderheid voor voortzetting ervan was. Een zucht van verlichting ging door Buckingham Palace, waar de telefoon werd gegrepen en de public relations specialisten werden opgetrommeld voor de aanvullende Help Charles Op Het Pluche-campagne. Het zal ongetwijfeld vorstelijk betalen, maar voor de geloofwaardigheid van de hele pr-branche lijkt het me dodelijk om met een stalen gezicht aan zo'n manipulatie van het manipuleren te beginnen.

Iedereen weet toch al lang dat elk officieel koninklijk optreden een degelijk georkestreerde pr-show is. Terecht, zoals uit de minder officiële optredens van Charles bleek, aan de lui zelf kun je wat dat betreft niet veel overlaten. Dat officiële beeld nog eens extra oppoetsen met een welomschreven doel lijkt me vooral een uitnodiging aan de Britse boulevardbladen om op zoek te gaan naar het tegendeel. De ellende van de Britse koninklijke familie is toch al, dat alle schoonspraak van de potsenmakers van de public relations tot nu toe vooral geresulteerd heeft in de ontluisterende werkelijkheden zoals markant geschilderd door de bladen.

Wat me vooral bijbleef van een avondje royalty ter discussie was de stille kreet van de Britse bevolking om een lands-pr-boer, die overal elders op de wereld de Britse werkelijkheid een beetje bijkleurt tot we er niet vanzelf van in de lach schieten.