Samen op Weg gaat door

Samen op Weg, het samenwerkingsproces van hervormd, gereformeerd en luthers, waar ten slotte één protestantse kerk uit moet voortkomen, gaat door. Dat is ten slotte toch de ondubbelzinnige uitkomst van de gezamenlijke synodevergadering van de drie protestantse kerken, die aan het eind van vorige week in Alphen aan den Rijn werd gehouden. Dat is een goede uitkomst in een land waarvan de geschiedenis laat zien dat het scheuren van kerken een stuk makkelijker gaat dan het verenigen ervan.

Een goede uitkomst omdat het maken van een pas op de plaats, om over afblazen van het samenwerkingsproces nog maar te zwijgen, de geloofwaardigheid van protestants Nederland allesbehalve ten goede zou komen. En dat geldt dan voor zowel de leden van de verschillende kerken als voor de buitenwereld die dit proces gadeslaat, voor zover die buitenwereld het nog kan volgen. Als kerken het ergens van moeten hebben is het wel van geloofwaardigheid.

Het is ook een goede uitkomst voor het personeel van de kerken, want met de instemming van de triosynode met het rapport over het ineenschuiven van de arbeidsorganisaties tot een federatief samenwerkingsverband, weten zij ook beter waar ze aan toe zijn. Immers afgesproken is nu dat er in mei duidelijkheid zal zijn over de plaats van het toekomstige hoofdkwartier van de gezamenlijke hervormd-gereformeerd-lutherse kerk en tevens dat er per 1 janauari volgend jaar duidelijkheid is over de toekomstige organisatie.

De uitkomst mag ten slotte goed genoemd worden omdat de voortekenen voor deze triosynode niet gunstig waren. Afgaande op de geluiden die er vooral uit de Gereformeerde bond in de hervormde kerk te beluisteren waren, was de verwachting dat het buigen of barsten zou worden op deze gezamenlijke synodevergadering. Uiteindelijk bleek er een muis te hebben gebruld en stemden slechts dertien van 179 synodeleden tegen de voortgang van het fusieproces van de drie kerken.

Misschien valt daar voor de toekomst lering uit te trekken voor de voorstanders van Samen op Weg. Het misbaar van de tegenstanders mag groot zijn, uiteindelijk gaat het om een kleine minderheid die als het een kwestie van buigen of barsten wordt, er toch voor kiest te buigen. Waarmee dan de Gereformeerde bond met de barsten komt te zitten.