Communicatie lijkt een snel wereldje, dat schrikt af

“Misschien wil ik nog verder leren”, zei Liselore Derks twee jaar geleden. “Mijn ouders zien dat ik nog twijfel. Ze dwingen me nergens toe, maar ze zeggen wel eens: joh, ga toch lekker werken.” Liselore had toen, na de Havo, net een jaar de toerisme-opleiding op Schoevers achter de rug. Ze aarzelde na de middelbare school over een toerisme-opleiding in Breda. Omdat ze zich te jong voelde om op kamers te wonen, werd het Schoevers in Utrecht.

Na die toerisme-opleiding bleef ze nog een jaar bij Schoevers. Dit keer voor de opleiding tot Europees secretaresse. Dat houdt meer in dan typen, legde Liselore twee jaar geleden uit. “Tegenwoordig heeft zo iemand veel meer te doen, management enzo.”

Intussen is ze - na lang twijfelen - toch niet meteen gaan werken. Ze volgt de HEAO-opleiding communicatie en management en heeft nog twee van de vier jaar voor de boeg. De studie loopt wel - ze is nogal perfectionistisch - maar soms zou ze best een baan willen.

De vriendinnen die ze nog kent van Schoevers zijn bijna allemaal direct gaan werken. Ze zijn van 's ochtends tot 's avonds in touw, maar hebben daarna echt vrij. “Ik moet altijd studeren. Dat geeft best wel stress”, zegt Liselore (21). Haar vriendinnen kunnen even een weekendje naar Londen. “Of naar Miss Saigon.” Liselore wil ook wel eens wat meer geld kunnen besteden. “Sommige meiden van Schoevers gooien het over de balk. Dat zou ik niet doen. Ik wil later gewoon een huis kopen. Maar ik koop denk ik wel een keer iets echt duurs, als ik werk. Kleding, meubels of een vakantie. Als student heb je weinig geld.”

Het Schoevers-diploma Europees secretaresse heeft ze in elk geval al op zak. Die opleiding is het neusje van de zalm, werd haar twee jaar geleden ingepeperd. De studie die haar binnen een jaar zou klaarstomen voor een flitsende carrière in bijvoorbeeld de internationale zakenwereld.

Maar haar stage viel tegen. “Ik kwam terecht bij het Rijkstinstituut voor volkgezondheid en milieuhygiëne in De Bilt. Ik was best zenuwachtig, want de stage-begeleider had gezegd dat het een heel goede stageplek was, en dat er dus wel wat van me werd verwacht. Maar ik mocht de klusjes opknappen die waren blijven liggen, vooral het archief bijhouden. Dat hoef je niet te doen, vind ik, als je een heel hoge opleiding - zoals die voor Europees secretaresse - volgt. Zo'n studie betekent natuurlijk niet dat je ineens alles kan. Maar hiervoor doe ik geen Schoevers.” Ze heeft maar één keer een brief geschreven. Samen met de assistente van de directeur. “En ja, ik kan echt wel zelfstandig brieven schrijven.”

Wel vond Liselore de buitenlandse contacten interessant. “Ik telefoneerde af en toe met de World Health Organisation, of met China, Rusland en Indonesië. Dat gaf een bepaald sfeertje, dat hoort bij de opleiding.”

De taken van de directiesecretaresse leken haar niks. “Dat zou ik nog geen drie weken volhouden. Ze moet de post verwerken, het archief bijhouden. De normale secretaresse-bezigheden, zeg maar. Mijn opleiding was toch twee niveaus hoger.” Het werk van de management-assistente - onder meer zakenreizen regelen - zag er leuker uit.

Toch wilde ze ook na de opleiding Europees secretaresse niet meteen solliciteren. “Mijn klasgenoten van Schoevers vroegen of ik gek was. 'Nog vier jaar. Waar heb je dan wel zin in?' Maar ik was pas 19 en je kan altijd nog werken.” Wel belde ze na Schoevers eerst een oud klasgenootje, die als grondstewardess op Schiphol werkt. “Zij heeft dus echt werktijden van vier uur 's nachts tot één uur 's middags. Dan heb je helemaal geen sociaal leven. Dat leek me niks.”

Op zoek naar een nieuwe opleiding, kwam ze toch weer uit bij de toerisme-opleidingen in Breda. “Ik werd ingeloot, maar op het allerlaatste nippertje zegde ik af. Ik wilde nog niet op kamers. Wel dacht ik toen van 'jeetje, nou zit ik erbij, doe ik het tòch niet. En eerst wilde ik het wel. Ik ben gewoon een beetje een twijfelaar.”

Tenslotte schreef ze zich in voor een selectiedag voor de Hogere Hotelschool in Maastricht. Drie gesprekken kreeg ze voor de kiezen: met een student, een docent en met iemand uit het bedrijfsleven. Liselore werd afgewezen. “Op zo'n moment denk je 'wat gemeen. Ik ben wèl geschikt', maar achteraf was het toch goed. Je moet jezelf verkopen. En al is dat bij mij niet helemaal gelukt, ik heb er veel van geleerd. Ze pikken er denk ik toch de juiste mensen uit. Koken bijvoorbeeld is niet echt iets voor mij.”

Uit een stapel brochures koos ze uiteindelijk een studie aan de HEAO. Communicatie en management. “Mijn moeder vond dat belastend. Die had zoiets van 'meid, ga toch werken, dan hoef je niet meer altijd zo te leren'.” Haar vader vond het wat zonde van haar (prijzige) Schoevers-opleiding. “Hij vreesde dat Schoevers weg zou vallen. Maar dat is denk ik niet zo. Het staat toch op je curriculum.”

Nog steeds wil ze 'iets' bij grote, internationale bedrijven, of bij de overheid. Ook het organiseren van congressen en manifestaties lijkt haar wat. Liselore hoopt dat ze na haar HEAO-stage bij zo'n groot bedrijf mag blijven. “Al zit er wel een jaar tussen, voor je eindscriptie.” Ze denkt een baan te kunnen vinden. “Ik probeer het eerst zelf. Pas als dat niet lukt, volg ik misschien een sollicitatie-training. Maar we krijgen vast ook tips mee van school.”

In ieder geval wil ze een prettige werkplek. “Uit vakbladen lijkt communicatie best een snel wereldje. Alles moet origineel. Dat schrikt mij best af. Ik vraag me af of ik daarvoor geschikt ben. Ik wil dat het allemaal leuk en gezellig is. Natuurlijk hoef ik niet alleen maar lol te hebben, ik wil heus wel werken. Als het maar niet zo heel formeel is. Ik wil gewoon een leuke baan.” Dat ook 'de baas' gezellig omgaat met zijn personeel, vindt Liselore heel belangrijk. “Een baas is nodig om voor orde te zorgen. Maar je kan wel gewoon doen tegen je personeel.”

Ze woont inmiddels met haar vriend samen, en het lijkt Liselore erg prettig om 's avonds nu eens niet te hoeven leren. “Dan kan je samen wat leuks doen, desnoods TV kijken. Ik moet altijd 's avonds studeren.”

“De meiden van Schoevers die gingen werken, waren vrijdags dus ècht helemaal op. Een meisje zei 'ik word nu echt ouder'. Ze ging ook minder uit. Het is een andere fase van je leven, waaraan je dan begint. Ik ga gemotiveerd door met mijn studie, maar ik kijk er ook naar uit om te gaan werken. Over twee jaar heb ik mooi een diploma in mijn achterzak.”