MASOIJEQUWE

Het is winter sale in Nederland. Geen opruiming, geen uitverkoop: nee, winter sale. Doordat winter toevallig ook in het Engels zo heet, lijkt het nog een beetje Nederlands. Had winter in het Engels 'masoijequwe' geheten, dan hadden alle winkels nu 'masoijequwe sale'. Want wat Engels is, is altijd beter, ook als we het niet uit kunnen spreken. In plaats van een hele pizza kun je nu ook een slice bestellen. De quattro stagioni blijkt al te zijn omgedoopt in four seasons. En in de bioscoopreclame wordt een door en door Nederlands produkt als Drum nu in een volledig Engelstalige reclame aangeprezen. It's in your hands! Ook het oer-Nederlandse Koninklijke PTT Nederland waant zich net zo wild als Veronica als het de jongeren in het Engels de buzzer, ook wel bekend als pieper, aanbeveelt. Beatrix kan dat Koninklijke maar beter intrekken voordat het royal wordt.

Maar gelukkig zijn ze er nog: de mensen die hun leven zouden geven, of althans boze brieven naar de krant zouden schrijven, om het verlies van onze taal tegen te houden. In het blad van het Genootschap Onze Taal komen deze echte Nederlandstalige Nederlanders - onthou die term, over dertig jaar is het geen tautologie meer - elke maand aan bod. Helaas worden de beschermers van ons moerasdialect zelfs in hun eigen blad te kakken gezet. Eerst staat er een ingezonden brief waaruit blijkt dat iemand zich zorgen maakt over het verdwijnen van het Nederlands. Volgt een wetenschappelijk verantwoorde, of althans wetenschappelijk klinkende reactie, waarin dan steevast zo'n D66-stemmende, alle hartstocht weg relativerende hoogleraar Nederlands of wat voor taal-metoot dan ook, de bezorgde burgerman de hoek in knuppelt door te zeggen dat alles twee kanten heeft en dat het voor de rest ook reuze meevalt. In Turkije praten ze dan wel geen Hittitisch meer, Brussel is verfranst , maar Nederland zal zijn taal echt niet zomaar verliezen, legt de hoogleraar geduldig uit. En als het Nederlands toch verdwijnt, nou, dan willen de mensen dat kennelijk. Terwijl je het leest, weet je dat er eigenlijk staat: “Wat maak je je druk, je lijkt wel een Belg.”

Als er dan werkelijk niets meer aan te doen is, vind ik dat we niet zonder slag of stoot moeten overschakelen op popsong-Engels. Laten we liever onze ziel bij opbod verkopen: het land dat het meest betaalt, mag ons zijn taal opleggen. Ik weet zeker dat Parijs er veel geld voor over heeft.