Liedtekst schrijven is ook afzien

Vrijdag 19u. Ned.1

De meeste Nederlandstalige liedjes verdwijnen even snel van het toneel als ze zijn onstaan. Dit alles ten spijt werd dit jaar voor de vierde keer de jaarlijkse Songtekstwedstrijd gehouden. Jongeren tot 21 jaar konden op initiatief van de stichting Conamus, Bulkboek en de NCRV (die er jaarlijks op radio en televisie aandacht aan schenkt) een Nederlandstalig liedje schrijven.

Ook deze keer stuurden weer een dikke 500 jongeren een liedje in. Daarvan koos een jury, aangevoerd door Ivo de Wijs, 30 liedteksten uit. Die 30 geselecteerden volgden een masterclass 'tekstschrijven'. Op aanwijzingen van Huub van der Lubbe ('De Dijk'), Peter Groot Kormelink en Herman Grimme (beiden van 'De Jazzpolitie'), Henny Vrienten en Stef Bos werd in die 'masterclass' aan de ingezonden teksten geschaafd. Uit de bijgestelde teksten werden er uiteindelijk tien gekozen. Daar werden de uitvoerenden op los gelaten. Daarbij 'Raggende Manne'; Bolland & Bolland, Jacques Herb en The Cats.

Op zo'n moment moet je als tekstschrijver de zaak uit handen geven. Degenen die al langer met dat bijltje hakken, zijn er aan gewend dat hun werkstuk dan een eigen leven gaat leiden. Voor een nieuwkomer kan de verrassing pijnlijk zijn. Wat als een melodieus en rustig liedje was bedoeld, werd soms uitgevoerd in een stijl die de inzenders, als ze het voor het zeggen hadden gehad, nooit zouden hebben gewild. Sommige winnaars vertelden tijdens de viewing van het televisieprogramma dat vrijdagavond wordt uitgezonden het al prachtig te vinden boven te zijn komen drijven en als tekstschrijver op een heuse cd te zijn opgenomen.

Bij de winnende liedjes was er ook een van de Belg Kurt Segers die medicijnen studeert in Brussel. Wat leeftijd betreft mocht hij nog net meedoen. Hij ontleende zijn 'Somber liedje' aan de scheepsramp met de Titanic op 14 april 1912.

“Eigenlijk heeft die Titanic er weinig mee te maken. Ik werd geboeid door een uitspraak in een politiek artikel in 'De Standaard' dat het discussiëren over het bewuste onderwerp even nutteloos was als praten over de stand van de dekstoelen aan boord van de Titanic.” Kurt vertelt in eerste instantie te zijn geschrokken van de uitvoering door Specs Hildebrand & The living Room Band. “Sindsdien heb ik er mee leren leven. De charme van zoiets is dat het een verrassing is door wie en hoe het wordt uitgevoerd.” Kurt schrijft toch met meer plezier voor het studentenkoor van de Vrije Universiteit in Brussel. “Die mensen ken ik en we voelen elkaar aan. Dan ben je er meer bij betrokken. Maar boven komen drijven bij een wedstrijd als deze is een mooie reclame. Ik kan nu iets op tafel leggen, want ik hoop later als hobby met het schrijven van liedteksten door te gaan. Het is een goede uitlaadklep.”

Guido de Vos uit het Zeeuwse Schoondijke was eerst ook hevig teleurgesteld toen hij met het eindresultaat werd geconfronteerd. Ook hij kan er nu vrede mee hebben. Dezelfde ervaring heeft Marc van der Voorn, die zich met zijn 'Je weet het niet meer' aan Halle Venray moest uitleveren. “Ik had zelf ook een melodie bij mijn tekst geschreven. Die was zó totaal anders dan wat je nu hoort.