Na tien jaar mist Sila nog steeds haar grootste klant op papier

Van onze kerkredactie Tot voor enkele jaren gaven de gemeenten geboorten, sterfgevallen en verhuizingen door aan de kerk, als iemand daar volgens hun gegevens lid van was. De kerkelijke gezindte is echter uit de bevolkingsadministratie geschrapt en dus gaan er ook geen berichtjes meer naar pastoor en dominee. Pech voor kerken die voor het bijhouden van hun kaartenbak stevig op de burgerlijke gemeente leunden.

Hoe hechter het kerkverband, des te minder behoefte aan zulke dienstverlening. Een hecht kerkverband kent vanouds de gereformeerde gezindte, vrijgemaakten en gereformeerde gemeenten voorop.

Hoe meer een kerk zich daarentegen als 'volkskerk' beschouwt, met ruimte voor marginale leden, des te kwetsbaarder de adressenbak en des te meer welkom de hulp van buiten (de gemeentelijke overheid) om het bij te houden. De hervormde en de rooms-katholieke kerk zijn vanouds het meest 'volkskerk'-achtig: je hoort erbij van huis uit; jarenlang op afstand van de kerk blijven moge betreurenswaardig zijn, maar wordt niet gestraft met uitstoting.

De Stichting interkerkelijke ledenadministratie (Sila) uit het begin jaren '80 is het antwoord van de kerken op het schrappen van de godsdienst ten stadhuize. In Delft werd (naast de al geautomatiseerde centrale ledenadministratie van de Nederlandse hervormde kerk) een interkerkelijke administratie opgezet.

Strenge kerken, als de vrijgemaakte gereformeerden, hadden er geen behoefte aan, de hervormden natuurlijk wel, evenals enkele kleine kerken met veel marginale leden (zoals lutheranen, remonstranten, doopsgezinden). De meeste aarzelingen hadden de rooms-katholieken en de (gewone) gereformeerden. Uiteindelijk haakten de katholieken af en de gereformeerden (enkele uitzonderingen als de kerk te Urk daargelaten) aan. Wat de katholieken betreft zit het Sila's geestelijke vader, mr. F. van Spaendonck, nog steeds niet lekker.