Arafat blij met rol Europa

Van een onzer verslaggevers DEN HAAG - “Laat me u een voorbeeld geven. Een doos tomaten kost in Gaza drie Israëlische sjekel. Op de westelijke Jordaanoever, dertig, tienmaal zoveel dus”.

Bij de Palestijnse leider Jasser Arafat kwam even de oude felheid terug, toen hij het op de persconferentie in Den Haag had over de verwoestende gevolgen voor de Palestijnse economie van de afsluiting door Israël. De vraag over het Orient House, het Palestijnse hoofdkwartier in Jeruzalem, greep hij aan om de afsluiting aan de kaak te stellen “die ons, en dat is geen grap, zeven miljoen dollar per dag kost”. Arafat vindt dat belangrijker dan de problemen rondom het Orient House.

Arafat, die zondagavond aankwam in Nederland, sprak gisteren met premier Kok en minister van buitenlandse zaken Van Mierlo, over de rol van de EU bij het vredesproces en economische hulp. Arafat zal op 24 februari in Brussel een samenwerkingsverdrag ondertekenen tussen de EU en het Palestijnse Gezag, zo kondigden hij en premier Kok na afloop van het gesprek aan. Maar Arafat zei met klem dat hij de “politieke kaart van Europa” belangrijker vindt dan de economische. Al jaren bepleiten de Palestijnen een actievere rol voor Europa in het vredesproces. Israël heeft zich daar lang tegen verzet.

Daarom is de Palestijnse blijdschap over de Europese inbreng bij de oplossing van de kwestie-Hebron, hoe bescheiden ook, groot. Ook Van Mierlo vindt het strikte onderscheid tussen politiek en economie onzinnig: “Kijk naar de sloppen van Gaza en je ziet hoe politiek en economie met elkaar zijn verweven”. Wel waarschuwde Van Mierlo tegen een ongewenste rolverdeling, waarbij Amerika de advocaat van Israël en Europa die van de Palestijnen is.

Zowel Van Mierlo als Arafat benadrukten, de speciale vocabulaire van het vredesproces met een nieuw cliché verrijkend, dat de rol van Europa “complementair” moet zijn, aanvullend dus. Waaruit die Europese aanvullingen op de Amerikaanse bemiddeling moeten bestaan kwam niet uit de verf. Arafat kon, zei hij, zich niet voorstellen dat Israël en de Palestijnen alleen maar oog zouden hebben voor de economische en niet voor de politieke inbreng van Europa: “Dat zou unfair en onbeleefd zijn”.