Griekse popheld leunt op routine/pop

ROTTERDAM - Wie nog zonder één noot gezongen te hebben een staande ovatie ontvangt moet een hele grote zijn. George Dalaras is er zo een, althans in eigen land en onder insiders daarbuiten. Daardoor had het optreden in de uitverkochte Doelen dinsdag veel weg van een thuiswedstrijd.

Een onderonsje in stijl voor de Griekse gemeenschap zo leek het, want de zanger communiceerde hoofdzakelijk in de eigen landstaal. Toch bezitten zijn melodieuze liedjes en meeslepende stem wel degelijk algemene zeggingskracht. Helaas gingen die dikwijls verloren in te vet aangezette orkestraties en een maniakale belichting.

Wat Machlas betekent op voetbalterrein, vertegenwoordigt Dalaras op popgebied. Beide Griekse helden zijn topscorer, Dalaras (1950) met maar liefst 48 albums in dertig jaar. Hij bouwde een opmerkelijk oeuvre op, dat zo'n beetje het hele Griekse muziekspectrum beslaat. Van Griekse 'blues' (rembetika) en pop (laika) tot volks- (paradosiako) en serieuze muziek (onder meer van Mikis Theodorakis). Dalaras ontwikkelde zich tot een bruggenbouwer, tot een crossover-artiest die trefzeker de verschillende genres weet te vertolken. Met zijn krachtige stem die van zoetgevooisd tot ongekend fel kan moduleren, werd hij het gezicht van het populaire Griekse lied. In elk Grieks restaurant waar ook ter wereld klinkt zijn zang. Toch is hij geen Melina Mercouri, eerder een durfal die tijdens de Amnesty toernee (1988) optrad met Sting en Springsteen. Maar die zich ook als eerste waagde aan verboden rembetika-liederen of een samenwerkingsproject met de Spaanse gitaar-virtuoos Paco de Lucia. Al zijn kwaliteiten kwamen in De Doelen echter slechts mondjesmaat uit de verf. Dalaras' negenkoppige band- inclusief bouzouki, viool en clarinet- speelde plichtsgetrouw en miste de subtiliteit die voor zijn vocalen vereist is.

De bescheiden ster leunde te zwaar op routine en maakte het al te bont toen hij Mario Frangoulis naar voren schoof. Deze Griekse Helmut Lotti haalde met zijn dunne vertolkingen van meditterrane evergreens ('Granada', 'Con te partirò') de angel uit het concert. Zo verdween de ziel die de Griekse superster ontegenzeggelijk bezit en restte een vlees noch vis-gevoel.