Romantische troubadour van De Kast galmt te veel uit de volle borst

AMSTERDAM - “We hebben vandaag uitgerekend dat we gemiddeld 33 jaar zijn. Valt tegen, hè?”, grapte zanger Syb van der Ploeg van De Kast afgelopen woensdag in Paradiso. Te oordelen naar het oorverdovende gegil van het vrouwelijke deel van het publiek dat hem als antwoord gaf, viel het met de teleurstelling nogal mee.

Het succes van de Friese formatie De Kast is in niet geringe mate te danken aan zanger Syb van der Ploeg. Niet voor niets wordt hij in de officiële persbiografie geroemd als zanger, gitarist én charmeur. In de videoclips zwiert zijn fraaie krullenbol steeds pregnant door het beeld en mag de zanger ongelimiteerd romantisch naar de verre einder staren.

Ook bij het optreden in een uitverkocht Paradiso was hij het die de fans tot menig hysterisch gilconcert wist te verlokken. De Fries lijkt het perfecte idool voor wie zich te oud voelt voor jongensbands, maar toch graag mag zwijmelen bij een romantische troubadour.

Het waren vooral de vrouwelijke concertgangers die zich in Paradiso kostelijk amuseerden. Zij gilden hun kelen schor toen Van der Ploeg zijn bloes uittrok; hits als 'Woorden zonder woorden' en 'Een teken van leven' werden woordelijk meegezongen en de fans dansten enthousiast mee op stevige rocksongs als 'Graag'. Het meegebrachte manvolk stond er heel wat stiller bij.

Ondertussen liet het Friese kwintet horen in de dertien jaar van zijn bestaan een degelijk pop-oeuvre te hebben opgebouwd dat ergens tussen de muziek van Marco Borsato en Van Dik Hout inzit. Zo bleek De Kast net als Borsato te beschikken over een hele reeks gevoelige ballads en had de band net als Van Dik Hout voldoende wat ruigere rocksongs in voorraad om de vaart erin te houden. Toch slaagde Van der Ploeg er in tegenstelling tot genoemde collega's minder in om zijn emoties op de luisteraar over te brengen. De zanger had wel vele gekwelde blikken in voorraad, die moest suggereren dat elk woord rechtstreeks uit die diepste krochten van zijn ziel kwam, invoelbaar waren zijn emoties zelden.

De zanger nam te weinig de gelegenheid te baat om een nummer klein en subtiel te houden en galmde te vaak uit volle borst. Jammer genoeg volgden ook de muzikanten zijn voorbeeld en leken ze soms een wedstrijd te doen wie zich het meest op de voorgrond kon spelen. Daardoor kwamen de emoties in de veelal fraaie teksten slechts bij vlagen uit de verf en overheerste minstens even vaak de ergernis over zoveel onnodige bombast.