jazz

Nog in Brussel (Exito 13, dinsdag) en Groningen (Singelzaal, woensdag).

Niettemin zal het niet lang meer duren of Muthspiel evenaart de sterstatus van zijn collega's. Eind deze maand gaat het trio, goed ingespeeld na de huidige Europese tournee, in New York de studio in voor cd-opnamen voor Verve. En wie voor dit gerenommeerde jazzlabel platen maakt, heeft het helemaal gemaakt.

Eigenlijk wás Muthspiel zaterdag al de ster van het trio. Het was immers zijn groep en er werden voornamelijk stukken van zijn hand gespeeld. Deze waren eenvoudig, maar knap van opzet en direct en pakkend in hun uitwerking. Ze werden aangevuld met enkele curieuze bewerkingen die Muthspiel maakte van Thelonious Monks 'I mean you' en Beatles-songs als 'With a little help from my Friends'. De thema's bleven altijd herkenbaar, maar tegelijkertijd tilden Muthspiels arrangementen de muziek uit boven de originele nummers. Dat gebeurde onder meer door onverwachte zijlijnen te verkennen en de melodieën van diverse hoeken te benaderen.

Niet alleen was de muziek zeer genietbaar, ook als gitarist bleek Muthspiel een ontdekking. Als gitarist posteert hij zich ergens tussen Bill Frisell, Terje Rypdal en John Scofield. Daarnaast blijkt uit zijn spel respect voor de groten uit de popmuziek. Sommige nummers werden ook getekend door een duidelijke rockfeeling, al was die dan van een aan de jazz ontleend karakter. Muthspiel maakte af en toe ook heuse enthousiaste sprongetjes, of boog diep door zijn knieën. Een belangrijk verschil met rockgitaristen is wel dat hij zijn instrument heel liet. En ook gebruikte hij geen vervorming, hoewel hij net als Frisell en Rypdal veelvuldig gebruikt maakte van filters en pedalen. Toch, anders dan bij zijn voorbeelden, overheerst de elektronica niet in zijn spel.

Muthspiel is ook violist. Wel niet van het niveau van de ook in Nederland bekende violist Mark Feldman (van het Arcado String Trio), maar toch zeer verdienstelijk, zoals hij liet horen in stukken als 'No, you hang up first' en 'Thirtythree seconds'. Dit laatste nummer, beduidend langer durend dan een halve minuut, begon als een collectieve improvisatie, om uit te monden in een complexe melodie.

In Motian en Johnson, die jaren geleden de laatste ritmesectie van het befaamde Bill Evans trio vormden, had Muthspiel goede sparringpartners. Motian, de 65 gepasseerd, speelde uiterst alert. Johnson beschikt plukkend al over een fraaie sonore klank, en strijkend is hij helemaal op zijn plaats, met een bijna klassieke sound. Zijn solo's waren een genot om te horen, vooral in combinatie met de door Muthspiels voorzichtig gespeelde begeleidingspartij - bijna een solo in een solo! - en Motians subtiele maar altijd stimulerende slagwerk.