Werk boven inkomen

Werk boven inkomen. Kok en zijn paarse kabinet geven daar onvoldoende invulling aan. Dat was vrij vertaald de boodschap die Johan Stekelenburg namens de FNV Federatieraad maandag uitzond en in één adem knoopte hij er het verkapte dreigement aan vast dat er anders bij de komende CAO-onderhandelingen weleens hogere looneisen uit de bus zouden rollen.

Het zal Kok bekend in de oren hebben geklonken. Hoe vaak heeft ook hij niet, eerst als voorzitter van de FNV en later als oppositieleider, gewaarschuwd dat het de vakbeweging wel mogelijk gemaakt moet worden de gewenste loonmatiging in acht te nemen. Voor wat hoort wat. Waarom van de werknemer offers vragen, als de aldus vrijkomende middelen toch maar voor de verkeerde zaken worden aangewend?

Op zichzelf zit er logica in deze redenering. De vraag is alleen: wie maakt uit wat de meest zinnige besteding van de vrijkomende ruimte is? De politiek of de sociale partners? Of alledrie? In Nederland plegen we dit gezamenlijk te doen, in overleg. Het blijkt dat Kok dit keer tot het uiterste is ge gaan om de eis 'werk boven inkomen' maximaal in te vullen en tevens de inkomensopbouw redelijk in evenwicht te houden. Eén stap verder (wat ook de werkgevers gewild zouden hebben) èn Kok zou de laagste inkomens met te zware lasten hebben opgezadeld.

Is dat wat Stekelenburg voor ogen staat? Dat is wel zeker van niet. Maar wat hij dan wel wil, is niet direct duidelijk. Want de instelling van de zoveelste commissie ten behoeve van de werkgelegenheid kan toch onmogelijk als een serieuze optie worden aangemerkt. Werk scheppen is lastig en het wordt er zeker niet eenvoudiger op, wanneer de FNV ook nogeens dreigt met verkapte looneisen. De FNV laadt daarmee de verdenking op zich langs een omweg toch inkomen boven werk te willen stellen.