Kindermoord

De door prof. dr. W. Wolters opgeroepen discussie over een mediastilte als ouders hun kinderen doden, heeft aan actualiteit gewonnen door een nieuw geval van een vader die vrijwel zeker twee van zijn kinderen heeft gedood. Publiciteit is in dit soort zaken niet de oorzaak maar speelt misschien wel een rol. Wie de gevallen van de laatste tijd op een rij zet, kan ook concluderen dat er een tijdbom tikt.

Er zijn blijkbaar nogal wat mensen die na een psychische schok, niet zelden in samenhang met een scheiding, in zo'n gemoedstoestand terechtkomen dat ze in hun bewustzijnsvernauwing, waarbij ook zaken als wraak op de ex-partner en egocentrisme een grote rol spelen, de moord op hun kinderen overwegen. De media zijn daarbij mogelijk ook een factor. Met hun berichtgeving, die dikwijls wel een emotionele lading heeft, zouden ze een drempelverlagend effect kunnen hebben op labiele mensen. Ze bieden een mogelijkheid aan. Althans, dat is de mening van de psychotraumatoloog Wolters.

Massamedia roepen bij een deel van de bevolking altijd een reactie op. Nobele, maar ook kwalijke. Dat dwingt media ertoe terughoudend om te springen met het nieuws. Maar de situatie wordt gevaarlijk wanneer de media een deel van het nieuws, hoe dramatisch dat ook kan zijn, gaan verzwijgen. Want alle feiten samen geven een beeld in welke samenleving we leven. Als de media bijvoorbeeld zouden zwijgen over kindermoorden, dan ontstaat ruimte voor gerucht en hysterie, waarbij niemand meer weet wat nog waar is.

Belangrijker is het daarom om aan de hand van deze berichtgeving de vraag te stellen of de maatschappij van ons inmiddels zo ongevoelig is geworden, dat signalen van zo een ramp de directe omgeving niet eens meer bereiken of opvallen.

Er tikt een bom. Het is verstandiger om attent te zijn op dat geluid en maatregelen te nemen. Dat is verstandiger dan erover te zwijgen.