Geen onbeminde levens

Het heropende abortusdebat geeft velen weer eens heerlijk de gelegenheid te tonen hoe hoogstaand hun moraal is. De edele verontwaardiging druipt deze dagen van de opiniepagina's. Gefeliciteerd vrouwen. Fijn dat we het weer even bevestigd krijgen: in onze beschaving zijn meisjesembryo's evenveel waard als jongetjes in wording, die aborteert een ethisch mens niet vanwege hun geslacht.

Helaas, als het meisje eenmaal groot is, klinkt toch weer het oude liedje van de ongelijkheid: de ergste verkrachter hoeft zich niet te laten dwingen zijn DNA te laten onderzoeken omdat dan 'de integriteit van zijn lichaam wordt aangtast', maar de integriteit van het vrouwelijk lichaam telt niet.

Een vrouw moet maandenlang aanzien hoe haar lichaam opzwelt, moet pijn lijden. Wie zwangerschap en bevalling aan den lijve ondervonden heeft, bijt liever haar tong af dan een andere vrouw zoiets Tegen Haar Zin op te leggen. Heren politici, ga toch thuis je eigen vrouw pesten, die heeft daar vrijwillig ja op gezegd, en laat vrouwen die je verder niet kent met rust. Elke reden die een vrouw aandraagt om abortus te willen is goed, al was het alleen al omdat een vrouw die een kind niet wenst, geen goede moeder voor dat kind zal zijn.

Kinderen hebben recht op een warm welkom. Abortus beschermt een kind tegen een liefdeloze start, dus een ellendige toekomst. Ik ben nog van de generatie van voor de pil en de legale abortus, ik heb de moeders van grote gezinnen nog zien tobben, en weer in onblijde verwachting zien zijn. Hoeveel mensen van mijn leeftijd en ouder zijn werkelijk door hun ouders gewenst? Aan het huidige gemiddelde kindertal per gezin te meten, moet zo ongeveer iedereen vanaf nummer drie niet juichend zijn binnengehaald.

Als je moeder je niet wil, raak je gevoelsmatig gehandicapt. Niet elke vrouw is tot moederschap in staat. Vreselijk in dit debat is dan ook die onuitgesproken pedagogische ondertoon: het zal een vrouw leren dat ze een vrouw is, dus moeder moet zijn als zich dat aan haar voltrekt. Niet haar wil telt, maar de heersende moraal. Het gaat ook niet aan om vrouwen gedwongen te belasten met zwangerschappen, om dan de baby's uit te delen aan hen die onvruchtbaar smachten naar nageslacht. Met het verdriet van afstandsmoeders worden tegenwoordig hele talkshows gevuld.

Abortus is in Nederland gelukkig een fundamenteel recht geworden, een recht dat vrouwen bij nuchtere artsen kunnen halen wanneer zij dat zelf noodzakelijk achten, zonder pottenkijkende moralisten.

Mensen die publiekelijk zo fraai hun correcte normen en waarden etaleren, zouden zich beter eens in hun eigen motieven verdiepen. Hoeveel is er echt en eigen aan? Wat is de invloed van tijdgeest, mode, ideologieën? Hoeveel is er gebaseerd op doodsangst? Want (ik aarzel het woord te gebruiken, in deze tijd waarin het op elke religieuze fantasie wordt geplakt) spiritueel vind ik de hernieuwde discussie ook niet. Hoe zei Prediker het ook alweer? De dag des doods is beter dan de dag van iemands geboorte.

Een laatste argument om vrouwen niet met ongewenste zwangerschappen, en kinderen niet met onbeminde levens op te schepen, is dat er al genoeg ongelukkige mensen rondlopen, genoeg die nergens welkom zijn. Geef liever de daklozen eens een dak, de heroïnehoeren een echt menswaardig bestaan, de smerige bedelaars een briefje van honderd in plaats van met een boog om ze heen te lopen en elders verheven te babbelen over moraal.