pop

Metal Molly is nog te zien in Utrecht, Tivoli (11/1), Haarlem, Patronaat (20/1), Apeldoorn, Gigant (27/1) en Sittard, Fenix (2/2).

Bij gitaarpop denk je niet in eerste instantie aan België, zoals je bij een bloeiende popscene over de gehele linie misschien niet meteen aan onze zuiderburen denkt. Daarmee is niet gezegd dat er geen goede pop uit België komt. Nadat de blue-eyed-soul van Vaya Con Dios en de tienerpop van Clouseau jaren het popgezicht van België bepaalden, dient zich momenteel een nieuwe generatie bands aan, die aantoont dat het rockpotentieel in dat land niet onderschat moet worden.

De alternatieve rock van dEUS was eerder dit jaar al goed voor een plaatsje op Pinkpop en ook de luisterpop van K's choice (voorheen The Choice) lijkt een belofte voor de toekomst. De sterkste troef is echter de Vlaamse formatie Metal Molly.

Bij hun optreden afgelopen zaterdagnacht in Paradiso speelde het drietal een set van een uur die naar meer smaakte. In hun songs waren invloeden van andere gitaarpop-bands als de Breeders, Buffalo Tom en soms Nirvana-achtige grunge-invloeden terug te vinden. Maar om Metal Molly als de Belgische Breeders af te doen, zou onterecht zijn. Daarvoor heeft de band te veel eigen klasse in huis.

Kenmerkend voor de Metal Molly-sound was in Paradiso niet alleen de samenzang tussen gitarist Allan Muller en bassist Pascal Deweze, maar vooral de tegendraadsheid die in al hun composities is terug te vinden. De songs van de debuut-cd 'Surgery for zebra' bleken vol eigenwijze invallen te zitten. Onverwachte tempowisselingen in nummers als 'Poolbell', gekke intro's en een inventieve wisselwerking tussen snelle gitaarriffs en pakkende melodieën in 'Orange' tilden het songmateriaal naar een hoger niveau en toonden aan dat Metal Molly rijp is om de concurrentie met de internationale gitaarpop-elite aan te gaan. Metal Molly is een band om jaloers op te zijn.