België blijft verdeeld na tv-optreden getuige 'X1'

BRUSSEL - Als het optreden van Regina Louf, alias X1, op de Vlaamse televisie een speelfilm was geweest, was hij als derderangs terzijde geschoven. Maar het interview met 'X1' was echt. Probleem is dat niemand weet hóe echt.

Het feit dat X1 haar anonimiteit opgaf en als Regina Louf voor de camera's kwam, heeft weinig veranderd in de tweestrijd die in België woedt: gelover en niet-gelover zagen beiden hun gelijk bevestigd in het half uur durende interview.

Louf is door sommige Belgische media al bestempeld tot kroongetuige in het onderzoek naar kinderporno-netwerken. De waarde die haar getuigenis kan hebben voor justitie is echter volstrekt onduidelijk. Louf meldde zich anderhalf jaar geleden, vlak na de arrestatie van Marc Dutroux, bij justitie om haar verhaal te doen. Ze kreeg de codenaam X1, werd vele malen verhoord en psychisch onderzocht. Over de kwaliteit van die verhoren en hun resultaten zijn gaandeweg grote twijfels gerezen bij de Belgische justitie.

Louf verloor het vertrouwen in justitie en zocht de publiciteit. Ze vond een gewillig oor bij De Morgen, die haar relaas over nietsontziende kinderpornonetwerken en de bloedige details van moorden op peuters en pubers zonder enige reserve afdrukte.

De concurrenten van De Morgen waren zo geschrokken dat zij zich - op een enkele uitzondering na - tot hetzelfde bedenkelijke peil verlaagden. Sindsdien kan heel België dagelijks meegenieten van discussies over de vraag of er bij de moord op Christine van Hees - een van de slachtoffers van 'het netwerk' - nu wel of niet spijkers zijn gebruikt. Afgelopen maandag pakte Het Volk uit met een interview met de ouders van Louf, die in tranen vertelden dat hun dochter knettergek was en alles uit haar duim zoog.

Louf had daarvóór al besloten een stap verder te gaan en haar anonimiteit prijs te geven. Ze verscheen donderdagavond op de Vlaamse televisie. Vol in beeld. Louf deed voor de camera haar levensverhaal, zoals ze dat de afgelopen weken als X1 in verscheidene interviews had gedaan.

Nauwelijks uit de wieg werd zij door haar grootmoeder opgeleid tot 'kindhoertje'. Op haar tiende voor de eerste maal zwanger. Op haar twaalfde door haar moeder verkocht aan een pooier, die haar dwong de lustmoord op haar eigen boorling bij te wonen. Een moord die op video werd vastgelegd. Daarna permanent aanwezig in de harde kern van 'het netwerk', waarin meisjes die geen geld meer opbrengen systematisch worden afgeslacht en kinderen op bestelling worden vermoord, desgewenst door de opdrachtgever zelf.

Louf vertelt het als een schrijver die met een twijfelachtig manuscript bij een uitgever is binnengestapt. Met een verlegen glimlach lijkt ze te speuren naar de reactie van de interviewer.

Deskundigen debatteren over de vraag hoe ver iemand afstand kan nemen van wat hij heeft meegemaakt. De leek kan zich gewoon niet voorstellen dat een 28-jarige vrouw in een mooi huis, met man en drie kinderen, vrolijk op de bank zit te vertellen, als zij maar de helft heeft meegemaakt van wat Louf verhaalt. Zonder haperen, zonder tranen, zonder sigaretten. Eentiende van haar verhaal is voldoende om maag en hart voorgoed in de knoop te leggen, denk je dan.

Dat in België met een reeks kinderen afschuwelijke dingen zijn gebeurd, daarvan zijn de gruwelijke bewijzen gevonden. Vaststaat ook dat nog veel onopgehelderd is over de handel in kinderen en gewelddadige video's. Maar niemand weet wat er klopt van Loufs verhaal. Het kan belanden op die grote berg waarin onder meer de Bende van Nijvel en de Roze Balletten (orgiën met hooggeplaatsten) zitten. De berg waarin de waarheid nooit bovenkomt.