Lucas Buit kan lakoniek zijn over zeldzame nederlaag

Van onze squashmedewerker ROTTERDAM - Voor het eerst sinds ruim een jaar verloor Lucas Buit zaterdag een wedstrijd op Nederlandse bodem. De profsquasher van het Rotterdamse Victoria leed in de play-offs van de clubcompetitie een nederlaag tegen de nummer één van HSRC, Rory Watt.

De Nederlandse kampioen deed nogal laconiek over zijn verlies. “Ach, het is de eerste keer sinds lange tijd. Ik sta in Nederland nu eenmaal op eenzame hoogte. De enige van wie ik nog wel eens verlies, is Rory Watt.”

De Nieuw-Zeelander Watt woont al bijna vijf jaar in Nederland. Hij kwam naar Den Haag om HSRC te trainen. Bij zijn komst stond hij twaalfde op de wereldranglijst, wat volgens hem te weinig zekerheden bood voor een goed bestaan als professional. Hij voelt zich nu gesetteld bij HSRC, waar hij naast trainer ook de kopman van het team is.

Omdat hij nog geen vijf jaar in Nederland woont, mag hij zich nog niet de Nederlandse squashnationaliteit aanmeten. Anders zou hij het Buit nog aardig moeilijk kunnen maken. Maar Watt stelt Buit gerust: “Ik zal toch nooit meedoen aan Nederlandse kampioenschappen. Ik ben Nieuw-Zeelander en dat blijf ik, ook al woon ik hier en ben ik met een Nederlandse getrouwd.” Dus kan Buit concluderen: “Het NK mag voor mij geen probleem zijn, ik moet dat zonder moeite kunnen winnen. Zolang het geen open kampioenschap is, is er voor mij nauwelijks concurrentie.”

Bij de dit weekeinde gehouden clubkampioenschappen deden wèl buitenlandse spelers mee, al waren het er niet zoveel als voorgaande jaren. Toen huurden de clubs voor een goed resultaat in de play-offs enkele buitenlandse toppers in. Victoria haalde vorig jaar de titel dankzij de inbreng van de Engelse spelers Marshall en Hands (de nummers 2 en 17 op de wereldranglijst), die voor een paar grijpstuivers wel een weekendje Holland wilden meemaken. Buit werd doorgeschoven naar de derde positie. Deze curieuze gang van zaken werd mogelijk gemaakt door te soepele reglementen.

Niemand kijkt ervan op dat buitenlandse spelers in de Nederlandse competitie een (financieel) graantje willen meepikken, maar iedereen was het erover eens dat de inbreng van toppers in alleen de play-offs competitievervalsing was. Daarom heeft de squashbond vorig jaar besloten dat aan de clubkampioenschappen alleen spelers mogen deelnemen die minimaal vijf competitiewedstrijden hebben gespeeld. Dat heeft het aantal buitenlandse spelers aanmerkelijk verminderd. Ze zijn er nog wel, want het is voor squashers niets bijzonders om in buitenlandse competities uit te komen. Zo speelt Buit ook in de Duitse competitie. En de Belgische zusjes Katline (15) en Michou (18) Cauwels, die voor Impuls uit Weert uitkomen, zijn twee spelers die ook op de play-offs aanwezig waren.

Kim Hannes, een andere Belgische topspeler, was er nadrukkelijk niet. Haar mogelijke komst leidde op voorhand tot stampij. De pas 17-jarige Hannes, spelend voor HSRC, werd door haar club opgegeven als kopvrouw van het tweede team. Dat was opmerkelijk, omdat de clubs hun spelers naar sterkte moeten opgeven en gelet op haar sterkte was dat veel te laag. HSRC 2 speelt echter ook superdivisie, dus de concurrentie bedacht al snel dat de Hagenaars trachtten twee teams bij de play-offs te krijgen. De club verdedigde Hannes' lage indeling met het argument dat zij geblesseerd was geweest. Dat de inmiddels herstelde Belgische in het tweede alles met gemak won, was knarsetanden voor de tegenstanders, dus was het een opluchting dat HSRC 2 de play-offs net niet haalde. Een invalbeurt in het eerste op de play-offs behoorde echter toch nog wel tot de mogelijkheden; op positie 4 dan welteverstaan. Ook over deze optie ontstond rumoer. Watt, verontwaardigd: “Nonsens. Ik zou haar nooit opstellen op 4. Hoe komen ze erop? Daarvoor is ze veel toe goed.”

Uit oogpunt van attractiviteit was de absentie van de jeugdige Belgische jammer. Met de Cauwels-sisters had zij de Nederlandse afvaardiging nog eens hardhandig kunnen drukken op het gemis aan jong talent. Want Hannes en Katline Cauwels zijn, aldus Watt, toekomstige wereldtop en daarvoor heeft Nederland geen kandidaten. En Vanessa Atkinson (20), kopvrouw van HSRC, dan? Watt: “Dat is een gewetensvraag want ik train ze allebei.” En na een aarzeling: “Kim is beter.”