Italianen zelf content met opvang Koerden

SOVERATO, ROME - In weerwil van kritiek uit het noorden van de Europese Unie, vinden de Italianen zelf dat ze het heel goed en humaan doen, met de opvang van Koerdische vluchtelingen aan de kusten in het zuiden. “Italië blijft een land van asiel, terwijl het zich tegelijkertijd houdt aan de internationale verplichtingen.”

“Ik ben visser, hier uit Soverato. Toen op 27 december de boot Ararat vastliep voor de kust heb ook ik net als de andere vissers uit mijn dorp met mijn bootje mensen aan wal gebracht. Het was een hel op die boot. Een doordringende stank van olie en kots. Die mensen hadden dagenlang zeewater gedronken, ook de kleinste kinderen.” Giuseppe is trots op zijn dorp en “ook al zijn er hier talloze problemen, deze mensen moeten opgevangen worden”.

De 'Plicht van Opvang' is de titel van een kleine conferentie die in het dorp Soverato (ongeveer 20 000 inwoners) werd gehouden. Zelfs minister Livia Turco van sociale zaken was gekomen: “Jullie, de bevolking van Soverato en Badolato, waar meerdere Koerdische families worden opgevangen, hebben het waar gemaakt: Italië is een land van asiel en tegelijkertijd een land dat zich weet te houden aan de internationale verplichtingen.”

Turco bezocht eind vorige week de opvangcentra in Calabrië. Ze sprak zich positief uit over de manier waarop de kleine gemeentes met een groot aantal vrijwilligers de opvang hadden geregeld van de bootvluchtelingen. “Italië is geen vergiet”, voegde ze er aan toe. “Dat Italië een land is waar asiel wordt verleend is niet alleen een zaak van solidaire sentimenten, maar een politieke noodzaak. We moeten een politiek voeren van veiligheid en vrede, omdat we een mediterraan land zijn en direct te maken hebben met de realiteit van Turkije en Algerije.”

“Italië heeft de plicht in gesprek te blijven met de landen in dit gebied, waar enkele tragedies plaatsvinden. We kunnen de ogen niet sluiten voor de onrechtvaardigheden en dramatische oorlogen die op kleine afstand plaatsvinden. Vrede en democratie kunnen alleen bestaan als samenwerking tussen Noord en Zuid in de wereld wordt verwezenlijkt, als de oorzaken van ongelijkheid en onrechtvaardigheden worden weggenomen, als men werkt aan betere verdeling van de bronnen van rijkdom.”

Ook aanwezig op de druk bezochte conferentie in het gemeentehuis van Soverato is de jonge Don Vitaliano, pastoor in Sant' Angelo della Scala, een klein dorp in Calabrië. Zijn zwarte kleding en witte boord gaan schuil onder een kleurig grof geweven kiel. Hij schreef een brief aan minister Napolitano waarin hij bekend maakte onderdak te verlenen aan een paar families die tot dan toe woonden onder een viaduct van een nooit geopende snelweg.

“Een van deze families kwam uit Servië, het was net voor Kerst vorig jaar, met een dochtertje van twee jaar. Van veraf waren de luizen in haar haren te zien. Het was echt smerig. Het verblijf in Italië was hun officieel geweigerd. Maar ik heb hen opgenomen en schreef de minister van binnenlandse zaken om bekend te maken dat ik illegalen verstopte dus in overtreding was en misschien wel gearresteerd moest worden. Het adres hadden ze.”

De familie werd opgenomen in het dorp, de kinderen noemden al vlot alle bejaarden opa en oma, en de crèche en lagere school bleven open omdat de Servische kinderen het aantal vol maakten dat nodig was om de school open te houden. Na veel vijven en zessen kreeg de Servische familie op humanitaire gronden een verblijfsvergunning. Na dit succesje verspreidde het verhaal zich en zochten ook uitgewezen, maar niet vertrokken Albanese families hun toevlucht Don Vitaliano.

Minister Napolitano van binnenlandse en Dini van buitenlandse zaken deden afgelopen week verslag aan de vaste parlementscommissies over de opvang. Geen van de fractievoorzitters had kritiek op de manier waarop de regering omgaat met de Koerdische kwestie en de buitenlandse kritiek. Speroni, van de seperatistische Lega Nord, kwam naar de bijeenkomst gekleed in een T-shirt met het opschrift 'Freedom for Kurdistan' en speelde het klaar een parallel te trekken tussen de situaties van volkeren als “de Koerden, de Palestijnen, en waarom niet, de Padanesen” (Noord-Italianen). Speroni stelde dat de crisis opgelost moet worden door een Koerdische staat op te richten en te erkennen.