Libel van Willem Jan Otten tegen hulp bij zelfmoord

Van een onzer verslaggevers AMSTERDAM - “We zijn in de discussie over euthanasie al lang het punt gepasseerd waarop het alleen maar gaat over levensbeëindiging bij terminaal zieke patiënten, - het onderwerp is verschoven naar wat van oudsher zelfmoord is, maar abusievelijk, met een eufemistische hardnekkigheid, euthanasie blijft heten.”

Dat stelt de schrijver Willem Jan Otten in de voorpublikatie, in de bijlage Letter & Geest, van een strijdschrift dat woensdag bij uitgeverij Van Oorschot verschijnt. Ottens bijdrage maakt deel uit van een bundel van vijf artikelen, geschreven door de filosoof Hans Achterhuis, de theoloog Johan Goud, de psychiater Frank Koerselman en de jurist Tom Schalken: 'Als de dood voor het leven. Over professionele hulp bij zelfmoord'. De vijf schrijvers willen om te beginnen terug “naar een situatie zoals die tot kort geleden nog bestond: geen hulp bij zelfmoord. Euthanasie alleen in de stervensfase”.

Aanleiding voor deze bundel is het feit dat het Medisch Tuchtcollege zich 17 januari zal uitspreken over de zaak- Chabot, de Haarlemse psychiater die in 1991 hulp verleende bij de zelfmoord van een vijftigjarige vrouw. Het college besloot zich over de zaak te buigen, nadat in juni 1994 de Hoge Raad Chabot schuldig verklaarde omdat hij geen andere arts zou hebben geconsulteerd, maar hem geen straf oplegde. Daardoor sluit de Hoge Raad niet uit dat ook professionele hulp bij zelfmoord aanvaardbaar kan zijn.

Binnenkort stuurt de minister van justitie, Sorgdrager, een brief aan de Tweede Kamer over deze zaak.

Willem Jan Otten: “Chabot is niet de enige, maar hij is, mede door het arrest dat er van zijn zaak is gemaakt, de meest illustere van de lange rij deelnemers aan het debat over de grenzen aan de zelfbeschikking. Het debat is nog lang niet ten einde, het belooft slopend te worden.”