DADERS

Regie: Hans Otten. Te zien: Amsterdam-Alfa 3, Utrecht-'t Hoogt, Groningen-Liga 68, Nijmegen-Cinemariënburg.

Regisseur Hans Otten laat de interviews onweersproken, slachtoffers of deskundigen spelen geen rol. Juist omdat 'Daders' op confronterende wijze de andere kant laat horen, voegt de film iets toe aan wat we weten over incest.

Ronduit schokkend is het om te horen dat de mannen geen flauw benul hebben van hetgeen ze aanrichtten. Niet alleen spreken ze over hun dochters als kinderen van anderen, ook gaan ze volledig voorbij aan de machtsongelijkheid tussen volwassene en kind. Verblind interpreteren de daders het zwijgen van de kinderen als instemming. Hun zelfrechtvaardiging is pijnlijk om te horen, maar effectief als aanklacht.

Horen is bij 'Daders' belangrijker dan zien. Afgezien van de rechtszaak illustreert Otten de samenvloeiende verhalen met zich herhalende beelden van huiselijke interieurs: woonkamers, kinderkamers, trappen, deuren. Deze lokaties hebben niets te maken met de werkelijke daders, wordt vooraf gemeld. Dat dat verband wel wordt gesuggereerd is een vreemd idee, zeker in combinatie met de vervormde stemmen die ook al niet de werkelijkheid weergeven. Toch werkt het: het versterkt de afstandelijkheid die de verhalen nodig hebben.