Dandy's, cowboys en zappers

Het mannenpak is weer in de mode. Dat werd afgelopen week duidelijk op de Parijse mannenshows voor winter 97/98. Het gaat ditmaal niet om krijtstreep of driedelig grijs, het is het dandy-pak met een knielang getailleerd colbert. Alexander van Slobbe (SO) hing het over de schouders van jongensachtige cowboys. Rei Kawakubo (Comme des Garçons) maakte ze van dikke gewatteerde katoen terwijl ze bij Jean Paul Gaultier brutale brede strepen kregen. Opvallend verder was de voorkeur voor de smalle beeldschone jongeling, alsof de Tadzio uit Dood in Venetië herboren was.

Cowboy meets Chanel doopte Van Slobbe zijn collectie veelbetekenend. Van Slobbe vindt dat de man sexier moet durven zijn en daarvoor net als de vrouw zijn lichaam in de strijd moet werpen. Uit de damesgarderobe leende Van Slobbe transparante geborduurde stofjes, pailletten en de multi-color tweed van het Chanelpak en maakte er een gewaagd sexy dandy-achtig tenue van waarin de overdosis aan 'vrouwelijke' - en dus al snel verwijfd aandoende - ingrediënten werd rechtgetrokken door stoere cowboy-accesoires als stropdassen met lassoprint en een millimeterdun heupriempje dat de lijn van het holster aangaf. Van Slobbe: “Ik hou van een twist. Ik probeer vrouwelijke dingen zo'n draai te geven dat ze voor de man opeens acceptabel en vanzelfsprekend zijn.” Dat lukte hem feilloos. Alleen al in de cowboylaars met een hak van negen centimeter.

Naast Van Slobbe lieten ook Jean Paul Gaultier en Hugo (Hugo Boss) zulke jongensachtige dandies zien. Terwijl die van Gaultier opzichtig en brutaal waren, maakte Hugo er gladde playboys van. “Niet de kleren bepalen of een man sexy is, maar het feit of hij zich goed voelt,” relativeerde een van de ontwerpers van Hugo achter de coulissen. “Maar de straatmode, het doemdenken en de Grunge zijn wel definitief voorbij. Mannen zien de toekomst weer positief en daar hoort bij dat ze zich willen opdoffen.”

Het bijzondere van al deze nieuwe pakken is dat ze wel heel erg nauw om het lichaam sluiten en tegelijkertijd comfortabel blijven omdat er stretchmaterialen in verwerkt zijn. De keerzijde ervan is dat het niet ongestraft gedragen kan worden. Achter de coulissen bij Hugo en SO raakten de modeljongetjes dan ook niet uitgepraat over hun lijn. Werd het een dieet van appels of toch liever roken, nu elke vetrol pijnlijk zichtbaar bleef. De dwanggreep van de mode breidt zich dus kennelijk uit naar de wereld van de man. Zeker als we ook de modellenonderonsjes als 'jee, wat is er met je huid gebeurd' serieus nemen. Het jongensachtige babywangetje is kwetsbaar en dient zorgvuldig te worden onderhouden.

Gelukkig was er ook aandacht voor een ander type man. Rei Kawakubo (Comme des Garçons) mobiliseerde, als altijd dwars tegen de heersende trend in, Parijse intellectuelen voor haar show. Ze kreeg er onverwacht een mediahype bij cadeau, omdat de 27-jarige Alexander McQueen, net wereldberoemd als nieuwe couturier van het huis De Givenchy, zich aanbood als model. Kawakubo's collectie draaide ditmaal rondom schuine strepen en gewatteerde materialen. Het leverde zonder meer ingenieus geconstrueerde pakken op, maar de mannen werden in deze ruiten wel bijna clowns, terwijl ze in de gewatteerde pakken meer op schattige teddyberen gingen lijken. Ook Dries van Noten opteerde voor een 'gewonere' man. De Belgische grootmeester in draagbare kleding had eveneens knielange colberts in zijn collectie verwerkt. Doordat hij ze heel geraffineerd gecombineerd had met grijze ijsmutsen, oversizede legerbroeken en grofgebreide kabeltruien kregen ze opeens iets heel alledaags en draagbaars. En dat was knap want sommige van deze jasjes waren zelfs van gouden zijde, die van zichzelf juist zeer fattig en dandy-achtig zijn. Maar niet in de mix van Van Noten. Daar lieten ze hoogstens een zweem Afghaanse exotica of een spoor van een Indiase Maharadja achter. Toch ontdekte de betere kijker volop dandy-details in Van Noten's collectie. Prachtige geborduurde sjaals bijvoorbeeld, altijd al zijn handelsmerk, en zilveren gaatjesschoenen met gouden noppen.

Nergens in te passen, maar al seizoenen smaakmaker en toonzetter in Parijs was ook ditmaal Walter van Beirendonck. 'Kiss the Future, Fuck the Past' luidt het motto voor zijn altijd futuristisch aandoende collecties. “Ik heb niets tegen een man in pak”, vertelde een rustige Van Beirendonck achter de coulissen, “maar voor mij is dat afgesloten periode. Ik probeer creatieve kleren te maken die passen bij de tijd van nu. Daarin komen alle invloeden van een moment samen. Ik hou van zappen.” Precies dat zappen maakt Van Beirendonck. Zo was deze collectie een wilde mix van Internet, Avatar, de glitterpopgroep Kiss, Amerikaanse en Afrikaanse clichés, het ruimtewezen Puk Puk, lieveheersbeestjes en nog veel meer. En dat allemaal vertaald in zeer draagbare broeken, t-shirts en jacks die op hun beurt weer vol zaten met allerlei originele vondsten. Zo waren er t-shirts met rubberen tepels, jacks die in spierbundelzones opgeblazen konden worden en zwarte schoenen met een zool van tanden. Het voordeel van Van Beirendonck is dat zijn merk W. & .L.T., in tegenstelling tot de andere ontwerpers, heel betaalbaar is en verkrijgbaar in vele winkels. Dat hij zijn kleren echt voor iedereen maakt, onderstreept Van Beirendonck ook door allerlei type mannen mee te laten lopen: jong en oud, groot en klein en variërend in gewicht van 50 tot 150 kilogram.

Maar niet alleen de kleren maken Van Beirendonck, dat doen ook zijn spectaculaire shows. Ditmaal had hij een gigantische televisiestudio buiten de Parijse periferie ingericht met niet één, maar drie catwalks naast elkaar. Zo dwong hij ook het publiek tot 'zappen', omdat op drie podia drie verschillende shows tegelijkertijd startten. Om die tour de force helemaal tot het eind goed te brengen waren er zelfs twee heuse Van Beirendonck dubbelgangers, zodat Van Beirendonck aan het einde van de show op drie plankiers tegelijkertijd zijn publiek kon toezwaaien. Alles wordt omgetoverd tot een vrolijk, luchtig, bijna kinderlijk spel. Ook dat geeft een hele frisse kijk op die altijd zo ernstige man.

BORSTEN Volgens de mode-ontwerpers mogen vrouwen het komende seizoen hun borsten laten zien. Niet alleen aan het strand, maar ook tijdens een sjiek diner. Voor modehuizen als Givenchy en Dior stuurden modekoningen Galliano, Gaultier, McQueen en Gai Mattiolo hun modellen in niets verhullende creaties de catwalk op tijdens de haute-couture shows. De afgelopen jaren zijn al meer van dit soort kledingstukken te zien geweest, maar in 1997 lijken blote borsten door te breken. Hoewel, de meeste ontwerpers bedekken ze nog wel met doorzichtige stof. McQueen kwam op het idee om goudverf te gebruiken.

Een nieuw statement over sexualiteit, heet dat in Parijs. Borsten mogen gezien en geaccentueerd worden, net als benen, schouders en ruggen.

Toch zal zelfs de zwaarste couture-verslaafde wel even moeten slikken voor ze zich in een dergelijke creatie naar een feestje begeeft. Laat staan dat ze er een middagje in gaat winkelen. Nou ja, daar is haute-couture ook niet voor bedoeld, die outfits zullen wel bedacht zijn om wat extra aandacht te trekken in het overvloedige mode-aanbod, kun je denken.

Maar daar is de Britse modejournalist Colin McDowell het niet mee eens. Tegen alle vrouwen die zweren dat ze nooit zo de deur uit zullen gaan, zegt hij: “Honderd jaar geleden was het ook ondenkbaar dat dames ooit hun knieën zouden laten zien.”