'Het is echt een superleuk stel'

GRONINGEN - Meneer en mevrouw Verkleij uit Vlissingen hebben de dag van hun leven. Ze zijn in Groningen voor een muziekfestival maar zitten nu in 'dinercafé Soestdijk' achter een kopje koffie gelukzalig om zich heen te kijken.

“Wat een blijde sfeer hier”, zegt mevrouw Verkleij. Ze heeft een abonnement op het blad 'Vorsten', vertelt ze. En: “Mijn moeder heeft Willemientje en Hendrik nog zien vrijen, in Voorschoten, in de bosschages rond de boerderij waar zij is opgegroeid.”

Op de toog staan een verzilverde schaal met slagroomsoesjes en schalen met M & M's. Aan de bar zit het studentenhockeyteam heren-6, bijgenaamd Koningen VI. In gouden letters is 'Maurits en Marilène' op hun donkerblauwe t-shirts gedrukt. Het team wordt gesponsord door Soestdijk. Daar, achter de tap, is het paar verliefd geworden.

Zeven jaar geleden, op 30 april, werd Soestdijk geopend. Het 'thema' van het café - het koninklijk huis - trok veel studenten aan, waaronder economiestudent prins Maurits. In 1993 kreeg hij er een baantje. Ook bedrijfskunde-student Marilène van den Broek solliciteerde in die tijd bij Soestdijk. Tappen had ze nooit gedaan, maar al snel was duidelijk “dat ze de gezelligheid had die nodig is om in een kroeg te staan”, vertelt Ferry Hardewijk (28), toen ook barkeeper en nu huiszanger van Soestdijk. “Het zijn heel relaxte mensen”, weet hij.

Ter ere van het huwelijk staat vandaag het lievelingsmaal van de prins op het menu: filet Mignon met een peper-roomsaus, goudgele frietjes en salade. Aan de muur hangen foto's en schilderijen van leden van de koninklijke familie, en ook een groepsportret van medewerkers,grotendeels gerecruteerd uit studentencorps Vindicat atque polit. Rechts, op de stoep voor het café, zit Maurits. Schuin achter hem, op schoot bij een ander meisje, houdt een stralende Marilène een glas bier omhoog.

“Ik vind het echt een superleuk stel”, zegt een vijfdejaars student over het tweetal dat tot 1995 - liefst samen - zo'n acht uur per week diensten draaide. “Ik ken hen niet persoonlijk, maar ik heb erg positieve verhalen gehoord.” Dan verschijnt Joop van Zijl op de grote televisie. De muziek wordt weggedraaid. Ongeveer 25 mensen hebben zich inmiddels verzameld om naar de plechtigheid in Paleis het Loo te kijken.

“Mooie koets” zegt iemand, als de witte bus komt aanrijden. “Is 'ie niet in jacquet? Dat meen je niet! Wat een schatje. Die kleuren heeft ze altijd aan. Wie is die vent? Dat is oom Hans. Waar is Trix? Die is naar een expo-toestand in Spanje ofzo. Wie is die vrouw? Een clubgenoot? Nee, een zus. Vreemd dat ze ook in het oranje is. Bernhard is afgevallen zeg. Willem-Alexander zal wel denken: wanneer ga ik nou trouwen.” Het gekeuvel van de hockey-club houdt aan tot de kus van het bruidspaar. Daarna is er applaus en champagne.

Vanavond geeft Soestijk een groot feest, voor allen die niet zoals de koks zijn uitgenodigd voor de bruiloft. Ferry Hardewijk zal een lied over Maurits en Marilène ten gehore brengen. 'Het uur nadert', heet het. “Dit is het moment, dit is de dag, dit is het moment van ja ik mag...”