Jan Fillekers bezoekt bijzondere bazen van gewone dieren

'De dieren de baas', 22.00 uur, Ned. 1

In de serie 'De beesten de baas' is het summum van dierenliefde te zien. Vorig jaar toonde Jan Fillekers, bekend van Showroom en Farce Majeur, de kijkers al de meest gekke maar altijd vertederende vormen van dierenliefde. Wie het oudere echtpaar met hun aapje bezig zag en de vrouw hoorde vertellen over hoe ze bij het beest in bed lag toen hij ziek was, kon moeilijk aan een gevoel van vertedering ontsnappen.

Voor dit seizoen zijn er twaalf nieuwe afleveringen van 'De beesten de baas' gemaakt. In de eerste uitzending is Martha van Duin te bewonderen. Deze vrolijke vrouw woont samen met vijf honden, drie papegaaien, vier kanaries, een nachtegaal, twee poezen, een paar goudvissen en haar drie broers. Martha heeft veel over voor alle dieren. In de winter vertrekt ze 's ochtends rond half zes op haar brommertje om de vogels te voeren. Het zijn echter niet alleen dieren waarvoor de Noordwijkse zorgt. Ze werkt al 37 jaar in de reumaverpleging. Voor al deze goede daden ontving Martha vorig jaar een lintje. Ze is er nog steeds verbaasd over.

Eigenlijk lijkt 'De beesten de baas' wel een beetje op programma's als Paradijsvogels en De Stoel. Bij het zien van een vrouw als Martha van Duin rijst het vermoeden dat ze niet helemaal 'normaal' is. Maar gelukkig lijkt ze in ieder geval wel te zijn.

Kees Rumping wordt in de tweede aflevering met zijn twee honden Daisy en Dutchie geportretteerd, De man heeft het helemaal gehad wat de vrouwen (en eigenlijk ook mannen) betreft. Tegenwoordig deelt hij het bed met zijn honden. 'Mijn meiden' noemt hij het slanke tweetal. Daisy is een 'halve dob', een kruising tussen een Doberman en een Labrador, Dutchie een echte hazewindhond. Dutchie rent dan ook mee in hondenraces. In het programma raast ze voor het laatst over de baan, daarna mag ze van Kees in de VUT. En zal het zelfgebouwde karretje waarmee hij de hond achter zijn snorfiets vervoerd niet meer nodig zijn. Op de racebaan hebben de mensen zich suf gelachen om dit opvallende vehikel. Dat kan Kees echter niets schelen, hij heeft 'zijn meiden'

Heel bijzonder is het verhaal van Ria Blom die in 1994 overleed en zo'n twintig katten en een huis naliet. Een vriendin die Ria de laatste jaren had, erfde het huis op voorwaarde dat ze voor de katten zorgde. En dat doet ze nu al jaren netjes. Hoewel zij dus eigenares van het huisje is, is het feitelijk van de twintig katten, die er dan ook prinsheerlijk met de bekende verwaande kattenblikken over het meubilair rondstruinen.

In de volgende aflevering passeren nog heel wat prettig gestoorde dierenliefhebbers. Zoals de vrouw die schaapsherder werd. Nu loopt ze tegen de zeventig en is keuterboer geworden. Ze zal onder meer vertellen over de uitstraling van haar oudste koe Ethel. Of wat te denken van het verhaal van Zuster Estella. Ze woont in het Elisabeth verzorgingstehuis. Vroeger liepen daar in de tuin onder anderen lama's en wolapen maar de nieuwbouw rukte op en Estella kon alleen haar Sint Bernard-honden behouden, die ze nu al dertig jaar fokt. Maar ook het onderkomen van de honden wordt bedreigd. Onder het motto 'Niets schrikt mij af' vecht ze voor behoud.

Een heel ander soort dierenliefhebster is Rennie Dik, die in de derde aflevering is te zien, een vrouwelijke slachter. Voor het doden van een koe draait ze haar hand niet om, maar een konijn slachten weigert ze. Dat vindt ze zielig. Net als bij zovelen is dierenliefde bij haar een tweeslachtige liefde.