Hotel de Weelde (13)

Nederland kent een weelde aan culturen en subculturen van jonge mensen die zich al dan niet gedwongen afzijdig houden van het doorsnee bestaan van negen tot vijf en daarna RTL 4. Vandaag aflevering dertien.

Androgyn (Gr), m. (-en), tweeslachtig wezen. Hij ziet zichzelf als de derde sexe. “Meestal denken ze dat ik een meisje ben. Zelfs als ze me dan horen praten, hebben ze zoiets van: is het nou een jongen of toch niet? En als ze me beter leren kennen, zeggen ze: 'je bent gewoon iets anders, van allebei ben je de helft'. Meestal ben ik wel meer vrouw dan man, hoor. Ik kan net zo mutserig en zeurderig zijn.”

Lang zwart haar, zwart jasje, zwarte broek, groene contactlenzen en ijsglad geschoren, geen borsten. Wat hekserig. “Ja, heksen heb ik als kind altijd al prachtig gevonden. Vooral die nagels. Ik bijt zelf nagels, maar als ik uitga, draag ik ook altijd hele lange valse nagels. Heksen stralen kracht uit.” En dan vooral Madonna, als 'opper-witch'. Bij haar ligt de basis voor zijn androgyniteit. “Van kleins af ben ik altijd Madonna-gek geweest. Dat begon een jaar of twaalf jaar geleden. Ik deed haar altijd na op playbackshowtjes op school. Dan kon ik ontzettend uit mijn dak gaan. Zo apart mogelijk voor de dag komen. En altijd maar bonje met de andere kinderen uit de buurt. Die vonden het maar vreemd. Maar Madonna deed alle dingen waar ik van droomde. Ze droeg wat ze zelf wilde.”

Onvermijdelijk werd hij een buitenbeentje. Op de horeca vakschool zat hij in de fase 'best wel kakkerig'. “Sissy Boy kleding enzo. Als er maar een merkje in stond. Net gepoetste schoenen. En elk haartje zat perfect. Als ik een pukkel op mijn gezicht had, dan ging ik echt niet naar school. Ik ging ook nooit gymen, dat vond ik verschrikkelijk. Het was best wel een mannencultuur. Mietje! riepen ze. Ik dacht: als jullie je daar druk om maken, dan zijn jullie gewoon bang voor jezelf. Als je weet dat je overtuigd hetero bent, dan hoef je geen angst te hebben voor een homo of een travestiet. Oh ja hoor, ik had het best naar mijn zin op school, vond het heerlijk. Ze geven je wel aandacht, natuurlijk.”

De grote omslag van 'kakkerig' naar androgyn kwam drie jaar geleden, toen hij gevraagd werd als model op een seventies modeshow te verschijnen. “De laatste act was een travestie-act. Ik moest een hele strakke body aan als een soort Marlène Dietrich in De Blauwe Engel, met zilveren pailletjes en panties en hoge zilveren blokhakken en valse wimpers.”

In eerste instantie vond hij het verschrikkelijk. Maar de vrouwenkleding had iets in hem losgemaakt. “Ik kon heel goed met dat meisje van die modeshow opschieten. We hielden lange gesprekken. Zij zei dat ik toch gewoon mezelf moest wezen. En die kleding die zij verkoopt, daar ben ik verzot op. Toen kreeg ik het idee dat ik kon dragen wat ik wil, of het nou dames- of herenkleding is. Afgelopen zomer maakte het me echt niets meer uit. Toen had ik geelgouden rubberen broeken aan, gewoon op straat. Nagekeken, nagefloten, nageroepen. Heerlijk.”

Zo bevrijd voelde hij zich, dat hij in een nieuw aangeschafte outfit ook het Rotterdamse gabberbolwerk Midtown Records binnenstapte. Androgynie temidden van de harde kale jongens en meisjes met bomberjacks en Nederlandse vlaggetjes. Relativerend: “Dat was gewoon effe lachen. Ik had een knalgele jurk aan met boa's en veren. We gingen naar binnen, keihard zingen, CD'tje kopen. Vooral de meisjes vonden het leuk. Op zich was het heel kort, maar dan wordt er een hele heisa over gemaakt.”

Thuis namen ze de transformatie van zoonlief ('mijn broer is een enorme macho') tot derde sexe goed op. “Homoseksualiteit was bij ons best wel al geaccepteerd. Androgynie is natuurlijk toch wel een tikkeltje erger. Maar ik ben gelukkig en daar gaat het mijn ouders om.” Op straat en in de clubs en cafés lopen de reacties uiteen. “Ik heb nooit echt problemen gehad. Maar ik vind het heel vervelend als ze heel erg gaan lachen. Dan kan ik heel erg uit mijn slof schieten.”

Wordt hij versierd door mannen die denken dat ze 'een lekker donker wijf' aan de haak slaan, dan zegt hij eerlijk hoe de sexe in het lijf steekt. “Als het ze dan niet uitmaakt, dan kan het mij ook niet schelen. Niets zeggen vind ik gewoon heel laag en heel lullig voor die andere persoon. Sommigen reageren heel agressief. Anderen krijgen een knalrood hoofd en vluchten weg.”

's Ochtends staat hij in de bakkerij. 's Middags werkt hij in een tweedhands kledingzaak, geeft les in aerobics of maakt zelf kleren. In het weekeinde danst hij als act in clubs en disco's - zijn grote passie. Zijn artiestennaam is Twice. Schaterend: “Twice as gorgeous, twice as beautiful, alles twee keer beter dan de vrouw. Ik dans in idiote uitdossingen. Super opzwepen, zodat mensen denken 'jeetje wat is dat'. Pas waren we in Twente. Daar dachten ze: 'dit kan niet waar zijn'. Ze vinden het daar heel interessant maar tegelijk heel eng. Dan krijg je echt scheldopmerkingen. 'Flikker, vieze poot'. Meestal trek ik dan mijn scheur open en dan zijn ze gelijk verdwenen. Dat leer je snel genoeg.”

Bloot danst hij nooit. “Wat dat betreft ben ik op zich best wel preuts ingesteld. Ik ga nooit verder dan een string.” Ook nooit drugs, zoals veel van zijn dansende collega's. “Neeee. Ik zou niet kunnen dansen. Ik heb een keer een kwart pil genomen en werd er zo depressief van. Gewoon mijn eigen energie is meer dan genoeg.”

Wat ooit als buitenbeentje gold is nu heel erg in. Geen televisieprogramma, geen feest meer zonder obligate travestieten. “Het wordt heel erg gehypt. Iedereen kan make up op zijn gezicht smeren en naaldhakken aantrekken en dan maar lekker bitchy gaan doen. Dat maakt je nog geen trav. Je bent pas een goede trav als je als jezelf over kunt komen. Je moet geen actor zijn. Mensen worden heel moe van je als je je zo gedraagt. Ik zit me ook echt dood aan te ergeren aan al die bitches en al die valse opmerkingen.”

En ook androgynie is plotseling heel gewoon. Zeker nu Calvin Klein het heeft ontdekt als verkoopmiddel voor zijn ondergoed en spijkerbroeken. “Als ik die modellen zie van Calvin Klein, dat vind ik toch anders dan hoe ik mezelf zie. OK, je ziet bij hun niet gemakkelijk of het een man of vrouw is, maar het zijn allemaal anorexiafiguurtjes - daar ben ik wel jaloers op hoor - allemaal heel Twiggy-achtig. Dat vind ik niet androgyn, dat is gewoon de anorexia-look. Androgyn is dat mensen beginnen te twijfelen of het een jongen of meisje is.”

Ondanks die mediahype denkt hij niet dat mensen ook toleranter zijn geworden. “Ze zeggen van wel, maar in hun hart en gedachten niet. Ze zijn heel schijnheilig. Dat merk je aan hun blikken en de manier waarop ze je helpen. Vaak zit er een heel sarcastisch en lullig laagje over hun woorden. Alleen in Amsterdam kan echt alles. Maar Vlaardingen, Schiedam, Maasluis... de meesten hebben nog dat idee van man, vrouw, huisje, boompje, beestje. Iedereen heeft liever een rechtdoorzee homo dan iemand waarvan ze denken: is het een jongen of is het een meisje. Heel jammer. Want in elk mens schuilt wel een beetje biseksualiteit. Daar is niks mis mee. Hoe dichter je naar elkaar toegroeit, hoe toleranter je wordt. Jongens moeten hand in hand kunnen lopen op straat en zoenen waar ze dat willen. Ook met meisjes. En ook meisjes onder elkaar. Alles moet gewoon kunnen.”