Popmarathon blijkt te geregisseerd experiment/pop

AMSTERDAM - Voor publiek en onder het oog van televisiecamera's, traden dinsdagavond vijf groepen op in de geest van Jan Douwe Kroeske's 2 Metersessies, de grondlegger van de wereldwijde unplugged-trend. Met een Nederlandse en vier Amerikaanse acts stond een compact popfestival op het podium vol afwisseling, stijl en ouderdom.

Onder het motto '2 Meter de nacht in' bouwen de VARA en Paradiso voort op het radio-programma van Kroeske waar gerenommeerde popartiesten sinds 1987 in een besloten radiostudio 'bekende trekkers zonder stekkers' laten horen.

In de Amsterdamse poptempel kregen alle deelnemers dertig minuten toegemeten. Na middernacht mochten ze in wisselende samenstelling met elkaar musiceren.

Soul Coughing klonk indrukwekkend met metronoomstrakke beats afgezet tegen koele zang en blikkerige trommels. De Nederlandse Prodigal Sons contrasteerden fraai met degelijke seventies rock, maar ze leken te veel sjablonen naast The Persuasions.

Ruim een kwart eeuw maakt dit kwartet naam met bezield gezongen doowop, a capella-versies van zwarte gospel- en popklassiekers.

Ook Tony Joe White, de blanke swamp-zanger met negroïde stem die even lang meedraait, wist bezonkenheid aan klasse te koppelen. Dog Eat Dog daarentegen oogde en musiceerde als zes verwende pubers die zich wereldsterren wanen.

Geen authenticiteit Omdat de concerten kort duurden, leek deze popmarathon een zap-evenement. De tijdsdruk en aanwezigheid van camera's deed veel aan de authenticiteit teniet. Bovendien viel er met al dat elektriek weinig van het oorspronkelijk akoestiek-idee te bespeuren. Ook de ingehuurde stage-diver die zich te opvallend voor de camera's uitsloofde, versterkte het geregisseerde karakter van dit experiment.

'2 Meter de nacht in' verdient een vervolg, maar dan wel zonder omringend circus.