Oranjegevoel

Ziedend poogde hij zijn woede onder woorden te brengen maar hij kwam niet verder dan de argumentatie van de gemiddelde voetbalsupporter.

Ongehinderd door kennis van zaken veegde de in zijn oranjegevoel beschadigde aanhanger van de FC Fokker de vloer aan met de door het kabinet gevoerde politiek. Mateman dus. Later deed onze nieuwe Koekoek het in de Tweede Kamer nog eens dunnetjes over, en ondanks de afkoelingsperiode van twee dagen kwam hij opnieuw niet verder dan veel en schaamteloos geschreeuw en weinig wol.

Nu is het gewoon dat je als oppositiepartij, als je de kans krijgt, de regering onderuit haalt. Als het even kan, troef je het kabinet of een minister af. Maar daar moet je dan wel de kaarten voor hebben. Heb je die niet, dan kom je niet verder dan dom gebral of ordinair gestook. Als serieuze partij doe je dat niet, maar daar is het CDA nog steeds niet achter. Sterker nog, op de EO-radio bepleitte partijvoorzitter Helgers dat de CDA-Kamerleden meer moesten stoken. Adjunct-voorman De Hoop Scheffer propageerde het gebruik van een moker. Dat heeft Mateman blijkbaar goed in zijn oren geknoopt.

In het licht van Matemans opwinding nu wekt het verbazing dat we enkele jaren geleden niets van hem mochten vernemen. Toen was immers sprake van maatregelen die eveneens hebben geleid tot een enorme vernietiging van menselijk kapitaal. Daarbij ging het om heel wat meer werknemers dan nu bij Fokker. De oorzaak van het op straat zetten van al die hoogwaardige arbeidskrachten lag toen niet bij een Duitse industriële gigant maar gebeurde helemaal op eigen oranje-initiatief. De operatie werd geleid door Matemans partijgenoot Deetman. Die nam maatregelen waardoor duizenden docenten uit middelbaar en hoger beroeps- en voortgezet onderwijs op straat kwamen te staan. De overhaaste opheffingen en reorganisaties, het daarmee gepaard gaande verlies aan know how, dit alles ging natuurlijk ten koste van de kwaliteit van het Nederlandse onderwijs.

Maar dit alles vermocht niet te appelleren aan Matemans oranjegevoel. Dat de ouderen die werden ontslagen, nergens terecht konden deed zelfs Mateman geen traantje wegpinken. Niet enkele miljarden, maar enkele honderden miljoenen waren voldoende geweest als overbruggingskrediet om deze mensen in staat te stellen hun tijd uit te dienen. Tot voordeel van die mensen, tot voordeel van de kwaliteit van het Nederlandse onderwijs.

En nu dus het verwijt dat de regering te veel is opgetreden als boekhouder, meer “op de centjes heeft gelet”, te weinig heeft gedacht aan “alle gezinnen waar het om gaat”. Je moet maar durven.

Stuitend vond ik het optreden van verslaggevers en politici. Alsof zij zo begaan zijn met het lot van mensen die hun werk kwijtraken. Politici willen het, als het zo uitkomt, aanwenden om ermee te scoren. En de media? Die willen allemaal een decent traantje meepikken zonder te hoeven vervallen tot de o zo afkeurenswaardige praktijken van reality teevee.