VAK R

Naar ik uit haar overwinningspreekje te Melbourne begreep, speelt de 16-jarige Martina Hingis al 15 jaar tennis onder leiding van haar moeder. Een tennisracket als paplepel, op de leeftijd voor het eerste disco-bezoek al een permanentje, maar ook genoeg techniek, inzicht en kracht om volgroeide meiden van de baan te meppen, de eerste tien miljoen aan sponsorcontracten is al binnen - een jeugd die daaraan vooraf gaat, moet qua paragrafen in het wetboek van strafrecht toch aardig opwegen tegen vijftien jaar lang elk seizoen voor een miljoen de belasting tillen, terwijl de kleine meid ondertussen de boetes vlot bij elkaar blijft slaan.

Misschien moet je ook wel gewoon constateren dat tennis voor vrouwen geen sport is maar een familie-investering. Vroeger was het de plicht van de oudste om vader en moeder te gaan verzorgen, nu moet ze een zorgenloze oude dag bij elkaar slaan. Bij de mannen krijg je af en toe een shotje van de tribune waar dan mevrouw Becker zit, of mevrouw Stich, of vriendin Daphne, of een nieuwe Amerikaanse filmverloofde - op de tweede rij zit de manager. Bij vrouwen krijg je altijd de opgewonden familie te zien. Moeder Hingis, moeder Graf, moeder Sanchez-Vicario en vroeger hoorde je vader Pierce - hooguit op de tweede rij nog een geheimzinnige jongeman die de trainer wordt genoemd.

De oude Graf is een echte familieman.