*

 
dossier

Archief

Gewijde stilte voor Steve Earle

SASKIA BOSCH − 10/02/97, 00:00

Steve Earle treedt nogmaals op in Paradiso in Amsterdam op woensdag 19 februari.

Het Amerikaanse singer/songwriterschap is een genre met sterke tradities. De kneepjes van het vak worden van generatie op generatie overgedragen. Lange tijd was Townes van Zandt de onbetwiste voorman en beschermengel van de singer/songwriters. Met zijn dood vorige maand is die positie vrijgekomen.

Steve Earle bleek afgelopen vrijdag in de Utrechtse concertzaal Tivoli bereid en gereed de fakkel over te nemen. De 42-jarige zanger uit San Antonio werd eigenlijk al veel eerder als de opvolger van Van Zandt getipt, maar een drugsverslaving gooide roet in het eten.

Begin jaren negentig leek hij zelfs helemaal van het toneel verdwenen, tot hij vorig jaar opeens weer van zich deed spreken. Na een gevangenisstraf voor drugsbezit te hebben uitgezeten en te zijn afgekickt keerde hij terug met een cd met de toepasselijke titel 'I feel all right', waarop zijn verslaving een belangrijk onderwerp was.

Ook tijdens het eerste van drie Nederlandse optredens ging Earle de confrontatie met zijn verleden niet uit de weg. Het nummer 'CCKMP' ('Cocaine cannot kill my pain') werd geïntroduceerd met een droog: “Welkom in mijn nachtmerrie”, bij 'South Nashville Blues' hield de Texaan zijn publiek voor: “Ik neem jullie nu mee op een reis. Het doel daarvan is, dat jullie hem nooit zullen hoeven te maken.”

Maar niet alleen zijn oprechtheid, ook de manier waarop hij met schaarse middelen het publiek in zijn ban hield, maakte indruk.

Earle is de man er niet naar om hits te scoren. Daarvoor is zijn muziek te compromisloos en zijn stijl te ongepolijst. Dat hij wel degelijk het songmateriaal in huis heeft om een hele grote te worden, werd in Tivoli echter zonneklaar. Met enkele spaarzame gitaarakkoorden, mondharmonicaklanken en zijn rauwe stem slaagde Steve Earle erin bij elk nummer een geheel eigen wereld neer te zetten. Countryblues, rock en folk vloeiden samen in indringende songs tussen melancholie en hoop, die door het publiek in haast gewijde stilte werden ingedronken.

mailIcon print |