Zonder Jordan lukt het ook

Het is voer voor sportpsychologen. Hoe kan het zijn dat de Chicago Bulls minus superster Michael Jordan op dit moment een beter 'record' hebben dan verleden jaar toen de superster nog aan boord was? Met verbazing hebben de basketballvolgers de verrichtingen van de Bulls gevolgd en toen vlak voor de All Star wedstrijd in Minneapolis de balans opgemaakt werd van de eerste helft van het NBA-seizoen bleek dat de ploeg uit The Windy City 29 wedstrijden gewonnen had, tegenover 28 van afgelopen seizoen.

Nu Jordan probeert een nieuw sportleven te gaan leiden en White Sox-honkballer wil worden, spelen zijn vroegere ploeggenoten sterk, onzelfzuchtig en wilskrachtig basketball. Het lijkt haast wel of de heren Bulls minus Michael de rest van de sportwereld willen tonen dat zij geen superster nodig hebben om tot winnend spel te komen. Of ze willen zeggen: wij kunnen het ook, wij hebben geen hoogvlieger, geen megaster, geen dunker, schutter, geen uithangbord of wat dan ook nodig. Of, ze willen simpelweg aantonen dat ook met stervelingen steensterk gespeeld kan worden.

Toen op 6 oktober van verleden jaar bekend gemaakt werd dat Jordan op een andere planeet ging wonen, moet coach Phil Jackson even een flinke knoop in de maag gekregen hebben. Natuurlijk had hij nog een voorraad goede spelers in huis, maar de Bulls waren jarenlang Jordan en begeleidingsgroep geweest; Jordan had zijn ploeggenoten meegetrokken in de vijfde versnelling, hij had de ploeg scorend gedragen, hij had de bal opgeeist in moeilijke momenten, hij had 57 punten laten aantekenen als dat moest of hij had, schijnbaar moeiteloos, de gevaarlijkste tegenstander uitgeschakeld. Want zo zat hij in elkaar. Hij deed, besliste en voerde uit en de anderen volgden en boden wel hun specialismen aan, maar deden dat toch allemaal in dienst van His Royal Airness (ook wel H. R. Baldness), waarmee drie NBA-titels veiliggesteld werden.

En nu moeten die Bulls het dus zonder Jordan doen en nu blijkt dat ze ook zonder heldentenor hoog kunnen zingen. Er zijn kenners binnen de NBA die de huidige uitvoering van de Bulls hoger aanslaan dan die van verleden jaren, en Jordan vindt dat niet leuk. Dreamteamspeler Pippen leek de opdracht te krijgen om de kar te gaan trekken, maar coach Jackson zag heel snel in dat deze speler niet de karaktereigenschappen heeft om een echte leider te zijn. Pippen is actiever, roert zich meer en durft meer dan in het verleden, maar hij zal nooit heersend binnen de ploeg worden.

Grant, gebouwd uit eikenhout, pakt ineens veel meer rebounds dan in het verleden en straalt veel meer durf uit dan in de Jordan-jaren en wat in het verleden waterdragers heetten te zijn, blijken nu spelers van NBA-waarde. Jarenlang mochten ze met oom Michael meespelen, nu zijn ze ineens volwassen geworden en bepalen ze zelf hun koers.

De toevoeging van de speelse Kroaat Kukoc bij de Bulls is ook een reden dat de ploeg nog steeds op schema ligt om de play-offs vrij makkelijk te gaan halen. Kukoc trekt zich helemaal niets aan van reputaties en speelt: vrijuit, doelgericht en wie doet hem wat?

Ondanks vervelende blessures bij belangrijke spelers hebben de Bulls een beste reeks wedstrijden achter de rug. Wat ze missen is de opgewonden perstoestand die voortdurend rond Jordan opgetrokken werd. Het is rustiger in de kleed- en perskamer geworden, de schijnwerpers zijn wat minder fel, maar de resultaten zijn gebleven. Jackson bewijst een coach met buitengewoon gevoel voor verhoudingen te zijn. Mocht zijn ploeg doorgaan in dit ritme dan verdient hij Coach of the Year te worden. En de spelers van de Bulls kunnen alleen maar hun best doen en hun sterke punten aan het collectief afstaan. De Bulls waren ooit 's werelds topvertolkers van hogeschool basketball en Michael Jordan was de sportieve Barnum and Bailey. De Bulls zijn nu weer gewoon twaalf spelers. En die twaalf hebben een beter record dan die ene plus elf.

Dat is opvallend.