Ephimenco

Wij hebben dit niet gewild. Wij zijn beter in het maken van goede programma's. Toen ik voor het eerst de jammerende stem uit Hilversum hoorde blèren wist ik het direct: zelfmedelijden en zelfverheerlijking. Gisteren kwamen daar nog twee kwalificaties bij: zelfgenoegzaamheid en egocentrisme.

Want gisteren was de dag dat victorie gekraaid kon worden. Het gilde der ambtenaren met een journalistieke inslag kon zijn moedige acties staken en de kantines verlaten. Het tv-scherm werd een poel van incestueuze handelingen. Elkaars buik wrijvend zaten actievoerders en actieleiders in de studio's hun centjes in het openbaar te tellen. ,,Hoeveel kastanjes heb je voor ons uit het vuur gehaald? En dat ook nog vlak na middernacht? Ga dan nu lekker slapen en gezond weer op''. Ik kreeg tranen in mijn ogen. Maar janken deed ik pas echt donderdagavond toen ik Laat de Leeuw zag. De solidaire Paul had de rechter helft van het scherm op zwart gezet. Een staaltje van zelfverminking die duizenden kijkers een stijve nek bezorgde maar waarvoor De Leeuw's productieclubje Marat-TV geen cent minder van de VARA hoefde te ontvangen.

Enfin, de dappere strijd is gestreden. En de prijs die hiervoor betaald moet worden is ook bekend: 5,75 procent voor de ambtenaren en 0,0 procent voor de onderklasse van freelancers. Het magische CAO-woord geldt immers niet voor het lompenproletariaat. Erger nog: om de versnaperingen van de vastgeroeste krachten te financieren zal hier en daar in de werkgelegenheid van de vrije jongens en meisjes moeten worden gesneden. Ach, freelancers. Als je in Hilversum een bijdrage moet leveren proberen ze altijd je af te scheppen met een fles Château Migraine uit de kelders van paracetamol. Daarna pas komen de fooien. Met hun gloednieuwe akkoord hebben vaste omroepmedewerkers het bewijs geleverd dat je heel goed solidair met jezelf kan zijn.

Tegen deze vorm van egocentrisme protesteer ik door dit stukje met 20 woorden in te korten.