muziektheater

UTRECHT - Voor de tweede keer bood het Festival Oude Muziek een werk van Giovanni Bononcini in de Stadsschouwburg. Net als bij de opvoering van de opera 'Il trionfo di Camilla' viel het kijken en luisteren naar de serenade 'Amore doppio' zwaar tegen.

De muziek van Bononcini bleek wederom niet krachtig en inventief genoeg om twee uur lang te bekoren. Het statische gegeven van de herder Aminta die niet kan kiezen uit twee nimfen ('Liefde in tweevoud') hielp ook niet mee aan het soepel houden van ogen, oren en zitvlees.

Van Bononcini's een serenade voor drie personen die een klein uurtje duurt, was door allerlei muzikale toevoegingen een theatraal geheel gemaakt van meer dan twee uur. Werd er niet gezongen, dan werd de inhoud in gedanste vorm nogmaals uitgebeeld. Zo duurde de besluiteloosheid van Aminta nog langer dan Bononcini en zijn tekstdichter Silvio Stampiglia het in 1694 bedoelden.

Zij schiepen een eenvoudige serenade, de muziekvorm die aan het eind van de zeventiende eeuw in zwang kwam, met meestal drie personages in een arcadisch-pastoraal gegeven. Eenvoudig muziekvermaak, luim tijdens een feestelijke ontvangst of maaltijd, geschreven voor Bononcini's Romeinse broodheer Colonna.

Door het geheel op en uit te rekken heeft regisseur/choreograaf Jürgen Schrape van het Barock Tanztheater Bremen van 'Amore doppio' iets willen maken wat het niet is. Al eerder vielen de termen schalks en snaaks deze week in verband met de Camilla-opvoering. Ook woensdagavond gonsde er in de Stadsschouwburg een hoop pret door het publiek om een danser-als-hond die enkele malen zijn achterpoot oplichtte, om hupsende hert-achtigen en levensgroot rondtollende ogen. Was dat laatste beeld wel geestig (maar de grap werd ontkracht door de veel te lange vertoning ervan), de hond-en-hert pantomime daarentegen was van een hoog truttigheidsgehalte.

Voor de benodigde extra muziek werden aria's in instrumentale vorm herhaald, en was andere muziek van Bononcini en van Nicola Matteis ingevlochten. Het begeleidend orkest, de Lautten Compagney onder aanvoering van theorbe-speler Wolfgang Katschner, klonk niet erg kleurrijk. De vele strijkers onder weinige luiten behoorden niet tot de keurspelers die het Festival doorgaans engageert.

Sopraan Suzie Le Blanc als Filli begon heel wankel, maar herstelde zich later, al bleef haar stem bleekjes. Sopraan Ursula Fiedler als Dori zong voller en met meer durf. Beide dames waren gekleed in identieke witte jurken met een enorme queu; als kemp-kippen stonden ze soms tegenover elkaar wat dan voor een fraai toneelbeeld zorgde. Countertenor Kai Wessel, donkerder van stem dan vroeger, en met meer vibrato, beeldde een lichtvoetige Aminta uit.