'Snelle Jelle' begint aan tweede jeugd

WAREGEM (ANP) - Een van de exponenten van de teloorgang van het nationale cyclisme. Zo noemden zijn kritikasters hem ruim een half jaar geleden denigrerend.

De 31-jarige Jelle Nijdam was op zijn retour. De machtige turbo-dijen bestonden alleen nog in herinnering. Aan betere tijden. Tijden dat het peloton de Nederlander vreesde voor zijn onnavolgbare, machtige pedaalslagen. 'Snelle Jelle' was verleden tijd, was het oordeel. De sneltrein van weleer was slechts nog een puffende locomotief.

Na elf jaar loyale dienst aan Jan Raas kwam het tot de nimmer verwachte breuk. Het onafscheidelijke duo was op elkaar uitgekeken. Nijdam stapte voor minder salaris over naar Cees Priem. En in de kleuren van de TVM-ploeg voltrok zich een wonderbaarlijke wederopstanding. Nijdam vond bij die andere Zeeuw wat hij zocht; nieuwe impulsen, een stimulerende omgeving, kortweg hij leefde en fleurde op, lachte weer. Had weer plezier in het metier, ook al bleven de overwinningen uit.

De vijfde plaats in de Omloop Het Volk was het eerste teken dat de oude Nijdam op komst was. Hij onderscheidde zich in Spaanse rittenkoersen, offerde zich in Zuid-Europa op voor zijn jongere ploegmakker Jeroen Blijlevens, die hij onder meer in de Ronde van Murcia naar twee ritzeges loodste. Nijdam voelde met de dag zijn vorm groeien, het zelfvertrouwen toenemen.

Gisteren kreeg hij de bevestiging. Hij won in Waregem na 210 kilometer de 50ste Dwars door België, acht jaar nadat hij voor de eerste keer had gezegevierd. Na een solo van vijftien kilometer. De turbo in zijn gespierde benen werkte weer als vanouds. Hij zorgde voor de zevende zege van zijn ploeg en de zesde Nederlandse. Zijn eigen totaal bracht hij op 92 in twaalf seizoenen.

“Voor een deel was de kritiek de afgelopen jaren misschien wel terecht. Onrechtvaardig was echter dat alle verwijten op het bordje van de ouderen kwamen te liggen”, keek Nijdam terug naar de doffe periode. “Deze overwinning beschouw ik een beetje als revanche. Ik heb het al eerder gezegd, ik ken geen rancune ten opzichte van Raas of mijn vroegere ploegmakkers. Onbewust ben ik de afgelopen twee jaar in slaap gesust, ben te lang gebleven. Er was geen prikkel meer. Ik was aan iets nieuws toe.”

De jubileumuitgave van de Belgische semi-klassieker stond aanvankelijk in het teken van een lange ontsnapping van drie renners; de Belg Rik Coppens, die meteen na het vertrek demarreerde, de Duitser Rolf Aldag en de Nederlander Servais Knaven uit de TVM-ploeg. Coppens viel na 125 kilometer terug in het peloton. Aldag en Knaven na 160. Een groep van vijf ontsnapte met onder anderen Museeuw en Hoffman. Het vijftal kreeg na de beklimming van de Vossenhol gezelschap van een kwintet met Van Bon, Nijdam en Vanderaerden.

Het tiental bleef uit de greep van het peloton en had bij de doorkomst in Waregem een voorsprong van 45 tellen. Na een mislukte uitbraak, was de tweede wel succesvol. Nijdam versnelde en ploegmakker Hoffman liet een gat vallen. De achtervolgers keken naar elkaar en de Nederlander sloeg een gat van enkele honderden meters.

“Ik had me voorgenomen dat vandaag geen beslissende ontsnapping zonder mij zou plaatsvinden”, vertelde Nijdam. “De eerste keer was niet explosief genoeg, bij de tweede merkte ik dat de rijders achter mij aarzelden. Op drie kilometer van de streep wist ik dat de overwinning binnen was. Een goed gevoel.”

Glorierijk

De overwinning in Dwars door België acht jaar geleden, luidde voor Nijdam een glorierijke periode in. Met triomfen in de Amstel Gold Race, Parijs-Tours, Parijs-Brussel, dagprijzen in de Tour de France en tal van zeges in kleinere rittenkoersen, met patent op de prologen, de korte ritjes tegen het uurwerk. In vier jaar boekte hij bijna vijftig overwinningen. Drie jaar geleden kondigde de terugval zich al aan. Met als dieptepunt verleden jaar toen hij vier overwinningen behaalde, in nietszeggende kermiskoersen.

“Wellicht is dit het begin van een nieuw, succesrijk tijdperk. Ik heb zelf nooit het idee gehad opgebrand te zijn. Het gevoel dat ik nog in staat zou zijn te presteren, is er altijd geweest. Het kwam er alleen niet uit. De transfer is een nieuwe start. Ik ben klaar voor de Ronde van Vlaanderen. Met deze overwinning op zak kijk je er toch heel anders tegenaan dan als je nog blanco bent. Dan speelt de stress, de druk van het moeten presteren een heel vervelende rol. En daar heb ik nu geen last van.”