theater

HAARLEM - 'ja ja je lacht je rot met mij' - 'Je rot lachen Vervelende uitdrukking is dat eigenlijk Rot Ik lach me .. ' - 'Rot ja' - ' Toch?' - 'Ja' - 'Je rot rennen' - 'Martin Brosius' - 'Wat?' - 'Laat maar' - 'Oprotten' - 'We got it okay' - 'Okay' - 'Okay'.

Twee broers in gesprek met elkaar. Tweeling. Dertig jaar oud. Kinderen van mediagiganten: RTL, SBS 6, Veronica. Ouders tien jaar geleden met de hond omgekomen bij vliegtuigongeluk. Nooit meer geldzorgen. Bram ging componeren. Bart werd environment-kunstenaar. Ze spraken af elkaar om de tien jaar te zien. Dit is de eerste keer. In het ouderlijk huis. Fles calvados van dertig jaar oud op de serveertafel. Uren praten (waarover?), een onhandige omhelzing, en dan lazarus naar huis.

Oscar van Woensel produceert met grote snelheid stukken voor toneel en televisie voor zijn kleine toneelgroep Dood Paard. Naast de serie 'Het Labyrint' dat deze maanden op televisie is te zien, heeft hij nu al heel wat voor theater geschreven. Zijn laatste stuk, hierboven kort samengevat, heet 'Tussen ons gezegd en gezwegen'. Behalve de serveertafel staan er verder twee fauteuils op het lege toneel. Achterin het toneelhuis hangt een druipende kamerjas aan een katrol boven een teil. Het gestage gedrup dat vrijwel de hele speelduur in beslag neemt, verbeeldt op een fraaie manier de regen buiten. Kuno Bakker als Bart en Van Woensel zelf als Bram hebben, hoewel ze tweelingbroers zijn, elkaar niets te vertellen, maar zitten ook met talloze onzichtbare draden aan elkaar vast. In hun gekout van anderhalf uur schreeuwen zij hun leegte uit.

Een blik in mijn recensies over Dood Paard tot nu toe leert me dat ik de afgelopen keren in de pauze ben vertrokken. Dit keer was er geen pauze, maar ik had ook geen aanleiding gehad weg te gaan. Toegegeven, het stuk duurt wat te lang, en de dialoog geeft geen ontwikkeling te zien. Het is een statisch 'toestandsdrama' met Pinter-achtige stiltes. Maar de leegte in de levens van de twee jongemannen en de wijze waarop de twee acteurs die uiten, heeft een eigenaardig soort esthetiek. Het zijn de codes van een generatie, die herkenbaar zijn. Alleen is het wel buitengewoon zwaarmoedig: de weekend-, winter-, vakantie-, herfst- en huwelijksdepressies volgen elkaar onafgebroken op, en daartussen zitten ook nog eens allemaal zwarte gaten. Er werd dan ook veel en hartelijk gelachen.