Droomfinale tegen Italië komt in zicht voor Nederlands team

PIRAEUS - Nimmer versagend als waren het Duitsers, hebben de Nederlandse volleyballers tegen het taaie zestal van de oosterburen de eerste plaats in hun EK-poule veiliggesteld. Bij 9-14 in de tweede periode toonde de tobbende ploeg een enorme veerkracht en sleepte, niet zonder geluk, de setwinst binnen. Het was het keerpunt in het duel, dat op papier in een gladde 3-0 had moeten eindigen.

Op 4 juni 1989 werd in Friedrichshafen voor de laatste keer van de Mannschaft verloren. Daarna bouwde Nederland een fraaie serie op met twee drie-nulletjes tegen de voormalige DDR, en twaalf keer 3-0 en driemaal 3-1 tegen de herenigde natie. Strijdend tegen zichzelf kwam Nederland gisteravond in de 'Peace and Friendship-hal in Piraeus op een 2-0 voorsprong en had daarna, een grotesk foutenfestival ten spijt, geen moeite om middels een 3-0 zege onbereikbaar te blijven voor de overige tegenstanders. Ook een maximale nederlaag tegen Griekenland zal Oranje niet meer deren. Daarmee komt de droomfinale tegen Italië (zaterdag) in zicht. Op weg naar dat doel stuit de ploeg van Joop Alberda vrijdag in de halve eindstrijd op (waarschijnlijk) Bulgarije.

In ieder groot internationaal toernooi loopt Nederland wel tegen een zeperd op. Mocht de jour sans, zoals dat in wielerkringen heet, gisteren in de agenda hebben gestaan, dan verdient de ploeg in ieder geval het compliment dat het een bar slechte wedstrijd toch maximaal kan verzilveren. De voortekenen waren al slecht. De eerste set tegen Duitsland, werd pas op het tiende setpoint gewonnen. In de tweede periode mislukte alles. De veelgeroemde aanval door het midden stokte, de servicedruk viel weg en het blok stond er eigenlijk niet. Het was alleen aan het geduld van de ploeg, het scoren van veel side-outs en niet te vergeten een handvol weggevers van de Duitsers te danken dat de zwakke voorstelling zonder nadelige gevolgen bleef. In vroeger dagen ontpopte Olof van der Meulen zich als de ideale pinchhitter die de ontredderde ploeg dan weer op het rechte spoor rangeerde. Sinds de Fries (terecht) een basisplaats heeft verworven, kan de bondscoach dat geheime wapen niet meer in stelling brengen. “Niet goed spelen en toch met 3-0 winnen, dat is ook een compliment,” stelde middenaanvaller Henk-Jan Held, en daar was minder tegen in te brengen dan tegen diens blufferige uitspraak dat hij onvoorwaardelijk in een ommekeer in de vermaledijde tweede set had geloofd.

Het eerste subdoeltje (als pouleleider de halve finale ingaan) is daarmee bereikt. De soms gecamoufleerd soepele tred waarmee Nederland door de poulewedstrijden stapt, verhult de generatieproblemen waarmee het nationale team kampt. Met zevenmijls passen voert bondscoach Joop Alberda daarom een rigoureuze verjonging door. De frustraties na de verloren WK-finale tegen Italië, vorig jaar in de hal in Piraeus waar nu om de hoogste continentale eer wordt gestreden, vloeiden voor een groot deel voort uit het gegeven dat de monum,enten Zwerver, Posthuma, Zoodsma en Benne zijn er intussen om uiteenlopende redenen niet meer bij, terwijl Zwerver zijn allerbeste tijd lijkt te hebben gehad. Alleen Blangé lijkt, een kwetsbare voet ten spijt, onverslijtbaar.

Vorig jaar paste Alberda met wisselend succes Bas van de Goor en Brecht Rodenburg in. De eerste maakte het afgelopen seizoen een geweldige progressie door en is tot een van de beste spelers van het EK uitgegroeid. Rodenburg daarentegen, heeft nog geen basisplaats weten te veroveren, hoewel hij gisteravond bijna twee sets meespeelde. Het voorlopige resultaat is dat Nederland zich met een 'goud' omrande ploeg kan opmaken voor Atlanta. Maar op de iets langere termijn (het jaar 2000) is nauwelijks iets geregeld. Dat is verontrustend, ook al omdat men binnen de NeVoBo vergeefs naar enig beleidsvoornemen in die richting moet zoeken.

Daarom heeft Alberda het heft maar in eigen hand genomen. Dapper roeit hij dwars tegen alle tegenstromen in, die hij structureel in zijn vaarwater vindt. Waar bij aartsrivaal Italië het aantal analysten, hulptrainers en scouts niet te tellen is, bedruipt Alberda ongeveer zichzelf. Eigenhandig besloot hij daarom maar een deel van het budget van de nationale selectie (ruim een ton) door te sluizen naar Jong Oranje, dat toevallig even getalenteerd is als de lichting Zwerver cs die in 1985 achtste werd op het WK junioren. Een verre van optimaal geprepareerd jeugdteam verbeterde die prestatie onlangs in Maleisië met twee plaatsen. Alberda verbond aan de donatie uiteraard wel enkele voorwaarden. De ploeg moest een parallelprogramma met de seniorengroep volgen, terwijl de talentvolste krachten in de World League voor de leeuwen zouden worden gegooid. Het gevolg was Van Es, Nummerdor en De Gruyter al een intensief wedstrijdprogramma achter de rug hadden toen voor hen het hoogtepunt van het seizoen (WK junioren) op de kalender stond. De bondscoach bereidde de kroonprinsen bewust langs die weg voor op de harde, meedogenloze wereld van de topsport. Goed volleyballen lijkt slechts een minuscuul onderdeeltje in dat proces. In de profielschets past vooral mentale hardheid, omgaan met stress, het vermogen een druk programma af te werken, leren reizen en zelfstandig trainen.