Snood houdt volwassen moeders in zijn ban

Er is iets vreselijks ons huis binnengeslopen. Zelfs gezinsleden die tot nog toe volstrekt ongevoelig waren voor computerspelletjes kunnen er geen weerstand aan bieden. Snood heet het verslavende middel, en er is al een bedrijf waar het van hogerhand werd verboden. Te veel tijd van de baas werd versnood.

Heel in het kort komt het spel hier op neer: er is een muur van verschillende maskertjes. Op het eerste gezicht een warboel van allerlei snoetjes - bij nader inzien zijn er maar vijf verschillende die soms geclusterd, soms als eenling naast elkaar zijn geplakt. Zo nu en dan steken ze hun tong naar je uit of trekken een pruillip, maar dat doet niet ter zake. Waar het om gaat is dat je die muur moet zien af te breken. Dat doe je met een kanon waarmee je steeds één van de vijf soorten maskers afschiet. Schiet je op een plek waar al twee van diezelfde soort gekoppeld zijn, dan komen ze alledrie naar beneden. Maar als je het slim speelt, kun je er wel meer dan drie naar beneden halen. De meeste punten krijg je, door met zo min mogelijk snoetjes de hele muur af te breken. Tijd speelt geen rol en dat maakt het spel zo vreselijk. Snood vreet tijd. Hoe langer je nadenkt hoe meer kans op punten. Toch kun je tot op het laatst het hele spel ook verknallen, en dat maakt het zo spannend. Het is, zeker voor beginners, onduidelijk wat de juiste strategie is.

Eigenlijk kun je uit Snood alle voorwaarden voor een goed spel afleiden. 1. Een goed spel kun je onmiddellijk spelen (geen lastige spelregels). 2. Een goed spel verveelt niet (hoe vaker je het speelt, hoe beter je wordt). 3. Een goed spel is spannend (tot op het laatste moment kan het mis gaan). Of een goed spel ook verslavend moet zijn, is misschien niet onomstreden. Snood is het in ieder geval wel, want na ieder spel voel je je uitgedaagd het beter te doen. Dat komt onder andere doordat de puntentelling op naam wordt bijgehouden. Wie het spelletje heeft gespeeld, ziet meteen hoe hoog hij of zij op de ranglijst staat. Je kunt dus ook heel goed tegen jezelf spelen.

Snood is verkrijgbaar via Internet. Het behoort tot de shareware zoals dat heet. Dat zijn spelletjes - meestal in een beperkte vorm - die je vrijelijk mag proberen, en ook aan een ander mag geven. Wanneer je echter het èchte, complete spel wilt hebben moet je betalen. In het geval van Snood moet je tien dollar overmaken op de rekening van iemand aan de Amerikaanse universiteit Berkeley. Waarschijnlijk een student die met het bedenken van Snood een aardige bijverdienste voor zichelf heeft gecreëerd. Als je betaald hebt, krijg je via Internet of per brief een code waarmee het spel er één of meer levels bijkrijgt, en daardoor interessanter wordt. In Amerika schijnt het te werken, dat vrijwillig betalen. In Nederland zullen weinig snoodspelers zich geroepen voelen om geld over te maken, voor een spel dat zonder code al leuk genoeg is.

Hoe het komt dat Snood volwassen moeders, ongevoelig voor Prince, Mario of Sonic the Hedghock, in zijn ban houdt, maakt seksistische veronderstellingen los. Of, zoals een zelfstandige, geëmancipeerde vrouw ons toefluisterde: 'Snood ruimt zo lekker op'.