Meldingsplicht voor race die hij niet hoefde te zwemmen

SYDNEY - Met het karakter van bondscoach René Dekker zou Marcel Wouda daadwerkelijk muren hebben ingetrapt van het Aquatic Centre in Sydney. Het olympische zwembad bleef onbeschadigd omdat de zwemmer nu eenmaal snel berust in zaken die onomkeerbaar zijn. Maar kapot was hij er wel van dat de organisatoren van de World Cup hem gisteren op vreemde gronden uit de echte competitie hielden.

Maanden geleden had Wouda het er al over. Niet alleen wilde hij in Perth wereldkampioen worden, nog geen week later zou hij in Sydney op de korte baan ook zijn eigen wereldrecord op de 400 meter wisselslag slopen. De missie in de provinciestad aan de andere zijde van Australië slaagde, al kwam het goud er dan uiteindelijk op zijn 'bijnummer' de 200 wissel uitrollen. Het veel lucratievere avontuur in het mondaine Sydney strandde op zodanig geklungel van de organisatie, dat Wouda overweegt voor een schadeclaim naar de Australische rechter te stappen.

Wouda liep niet alleen punten voor het klassement van de wereldbeker mis. De sporter die in de vorm van zijn leven verkeert, bewees daadwerkelijk grote kans te hebben gehad het wereldrecord te breken, hetgeen hem een auto ter waarde van bijna 60 000 gulden zou hebben opgeleverd en bonuspremies van zijn sponsors. Waar hij uiteindelijk mee in handen stond, was een walkman van enkele tientjes.

In de vroege ochtenduren liep het voor Wouda spaak. Voor het onderdeel 400 meter wisselslag was sprake van een time-final, waarbij de op papier snelste zwemmers zich niet aan series behoeven te onderwerpen. Binnen het Nederlandse kamp ging men er vanuit, dat een zwemmer die automatisch voor de avondfinale is geplaatst, zich niet 's morgens voor aanvang van de series in de voorstartruimte hoeft te melden. Dat gebeurt normaal gesproken nooit en het staat ook niet in de Fina-reglementen, die voor de wedstrijden golden. Maar de organisatie zou een eigen, in Australië gebruikelijke regel hebben toegevoegd. Zij redeneerde althans dat voor een time-final hetzelfde geldt als voor een serie, ofschoon dat niet als zodanig in de verstrekte reglementen stond.

Wouda, de Fransman Xavier Marchand en de Israeliër Michael Halika hadden zich niet gemeld en werden onverbiddelijk uit de finale verwijderd. Twee protesten werden afgewezen. Dekker: “Ze organiseren hier voor het eerst een World Cup. Ik heb er al dertig meegemaakt maar dit ben ik nog nooit tegengekomen. Wat is het voor onzin om je 's morgens even te melden, waarna je weer terug naar je hotel kan gaan. Ik kan hier de muren wel intrappen. We zijn gewoon genaaid.”

De Australiërs kwamen met de kwestie in hun maag te zitten, toen coaches van andere landen zich aan de zijde van Nederland, Frankrijk en Israël schaarden. Maar vanuit de series waren toen inmiddels al drie - volstrekt onbetekenende - zwemmers in de eindstrijd geschoven. Dat wilde men niet terugdraaien en als compromis werd de gedupeerde zwemmers 's morgens een race aangeboden, waarin ze een tijd konden zwemmen die in einduitslag zou worden opgenomen. Delegatieleider Ad Roskam: “Dat hebben we uiteindelijk maar geaccepteerd.”

De gedesillusioneerde Wouda had veertig minuten tijd om zich weer te concentreren en hij moest de race wegens gebrek aan tegenstand geheel op eigen kracht zwemmen. Het was haast een wonder dat hij nog op 4.06,02 uitkwam, slechts zestiende van zijn wereldrecord. Vervolgens was het 's avonds frustrerend dat de Australiër Matt Dunn in de finale 0,02 seconden sneller was, zodat Wouda slechts als tweede werd gehuldigd..

Het tweegevecht Dunn-Wouda was als een van de hoogtepunten aangekondigd en was dat ongetwijfeld ook geworden. De nummer een en twee van de WK zweepten elkaar vorig jaar in een adembenemende race in Gelschenkirchen al zodanig op, dat Wouda een wereldrecord zwom dat hij een week later in Parijs tot 4.05,41 aanscherpte. Dunn gisteren: “Deze finale was een van mijn makkelijkste races uit mijn carrière. Het voelt fantastisch om zo'n tijd te zwemmen, maar ik ben ook een beetje teleurgesteld. Ik had er naaruit gekeken vanavond tegen Marcel Wouda te racen. Als hij in de wedstrijd had gezeten, zouden we elkaar nog meer hebben opgezweept en was het wereldrecord gesneuveld.” Wouda: “Een wereldrecord was reëel geweest. Dat heb ik wel bewezen door na al die toestanden de vierde tijd ooit te zwemmen. Ik had er alles aan gedaan om me op te laden. Meteen na de race zat ik er doorheen, knapte er iets. Ik voel me echt genomen.”

De auto bleef gisteren op het podium in een van de baden van het Aquatic Centre staan. De Duitser Mark Warnecke kon zichzelf wel voor zijn hoofd slaan, toen hij zijn eigen wereldrecord op de 50 schoolslag evenaarde (26,97), om te horen dat toch echt een verbétering werd geëist.

Nederlandse successen waren er voor Kirsten Vlieghuis, Pieter van den Hoogenband en Benno Kuipers die Nederlandse records verbeterden. Vlieghuis verpulverde op de 800 meter vrij de topper van concurrende Carla Geurt met zes seconden. De bronzen medaille-winnares van de WK kwam tot een winnende 8.21,94 en ook Geurts bleef met 8.25,33 onder haar oude record. Van den Hoogenband bleef op de 100 vrij (48,40, vierde achter Popov, Klim en Pimankov) en 50 vlinder (24,23 in de serie en 24,16 in de finale) liefst driemaal onder een nationale piek terwijl Benno Kuipers met 2.11,21 de snelste Nederlander ooit werd op de 200 school.