BLOED

Minister Dijkstal van ongelukken zit in zijn maag met al die schuimbekkende cameramensen die de nachten in snelle wagens tegenover de patattent doorbrengen in de hoop dat hun scanner een aanrijdinkje-met zal melden. Dan leggen ze hun broodje kroket opzij, zoeven door het eenrichtingsverkeer de duisternis in en met een beetje mazzel zijn ze er eerder dan de politie. Het bloedende slachtoffer hoort tátútátú en verwacht hulp. Maar er stapt iets blonds op hem af: “Hallo, wij zijn van SBS 6.”

“Ronduit ontluisterend”, volgens minister Dijkstal van ongelukken. “Die reality-tv is ontluisterend voor de slachtoffers die worden gefilmd, ontluisterend voor de kijker die het moet ondergaan maar blijft kijken, maar bovenal voor de maker die gebruik maakt van het leed van anderen.”

“Het is iets dat zich structureel in onze samenleving heeft genesteld, een samenleving die toch al door beelden wordt gedomineerd.” Dijkstal wil er eigenlijk paal en perk aan stellen, maar realiseert zich dat het wettelijk inperken van het recht op vrije nieuwsgaring een vergaande maatregel is.

De minister van ongelukken zit met een moeilijk probleem. Sensatiezucht is niets nieuws, we gaan allemaal naar een brand op de hoek kijken en de een doet een stap terug als de ambulance arriveert, de ander doet een stap voorwaarts. De een kent zijn plek, de ander niet.

De laatste jaren hoeven we niet meer de straat op om een ongelukje te spotten, daar hebben we de jongens en meisjes van de omroep voor. En ik moet toegeven: ik pik ook wel 'ns een brandje of achtervolging mee. Niks 'ontluisterends' aan overigens. Het is aardige tv. Maar Dijkstal walgt er dus van. Maatregelen zijn moeilijk denkt hij, in verband met die persvrijheid. Maar waarom focust Dijkstal op cameramensen en televisiekijkers? En waarom niet op de rol van zijn eigen ambtenaren? Elk ongeluk en elke brand worden op tv namelijk afgesloten met een glunderende brandweerman of politieagent die het fantastisch vindt dat hij nu eens commentaar mag geven. Namens minister Dijkstal van ongelukken geeft de hulpverlener de stand door: 1 dooie, twee gewonden. Als Dijkstal dát nu 'ns zou verbieden, en de tv-ploeg voor informatie zou doorverwijzen naar een man achter een bureau, dan worden die spannende items een stuk minder spannend. En moeten we voor een gezellige brand gewoon weer de straat op.