De Clubcard met foto, een noodzakelijk kwaad

Voetbal is oorlog, zei Rinus Michels eens in een moment van opperste bevlogenheid. Het leverde hem veel kritiek op, ook al omdat de vervuilers van de velden nadien brutaal naar de (toen nog) gezaghebbende generaal verwezen. Als Michels het zegt, wie zijn de schoppers dan om zulks te ontkennen?

Afgaande op de zaak Tjoelker, de rellen in Groningen en tal van ander straatgeweld heeft de oorlog van het voetbal zich uitgebreid tot de gehele samenleving. Ministers, de Kamer, korpschefs, burgemeesters, hoofdofficieren van justitie én burgers vinden het tijd voor harde sancties tegen idioten, die erop zijn weerlozen te grazen te nemen. Bravo, zo hoort het, want uiteindelijk is het bespottelijk dat voor ouderen al sinds jaar en dag een, overigens niet bij wet geregelde, avondklok geldt.

Bij het voetbal waar het decennia geleden ooit allemaal begon, heerst evenwel een geheel andere opvatting. Op wat uitzonderingen na zijn de betaalde clubs bereid een oorlog te beginnen met het KNVB-sectiebestuur en ook, misschien wel vooral, de politiek. Inzet is de invoering van de verplichte persoonsgebonden Clubcard, identiteitsbewijs voor stadionbezoekers. “Een fopspeen voor de politiek”, noemt voorzitter Sporre van FC Zwolle dat middel, bedoeld om relschoppers uit te sluiten. Eerder had de doorgaans aimabele en realistische Riemer van der Velde, voorzitter van Heerenveen, zijn veto over de Clubcard uitgesproken. Voetbalvandalisme is een probleem van Feyenoord en Ajax, niet van Heerenveen of al die andere gezelligheidsverenigingen, meent hij.

Ja, ja, heren als Sporre en Van der Velden moeten wel erg fanatiek met hun club in de weer zijn om dit soort teksten als argument tégen de Clubcard te gebruiken. In Zwolle ben ik al jaren niet geweest, in Heerenveen wel. Afgelopen jaar nog, bij een bekerwedstrijd tegen Feyenoord. Nog net geen dreun voor m'n kop gekregen bij een Rotterdams doelpunt. De waarschuwing van die malloot dat nog een keer juichen gelijk stond aan een pak slaag, goed ter harte genomen. Trouwens, er viel voor mij ook niks meer te juichen, want Heerenveen pakte de winst.

Ik wil er maar mee zeggen dat niet één stadion meer voor de voetballiefhebber veilig is. De omgeving van deze tempels roept op wedstrijddagen het spookbeeld van een politiestaat op. ME, agenten te paard of met honden, gepantserde busjes, sirenes, de wapenstok. En niet alleen in Amsterdam en Rotterdam. In Kerkrade, Enschede en Groningen - waar niet - zie je het straatgeweld juist bij de stadions terug.

Zouden ze daar maandag, als in Zeist een meerderheid van de clubs invoering van de Clubcard afwijst, werkelijk blind voor zijn? Het is toch van de gekke dat Sporre de eerste feitelijke stap in de richting van normalisering van de gang naar de stadions afdoet met 'Oostblokpraktijken aan de toegangspoorten'. De Clubcard zou tot levensgevaarlijke situaties leiden, maar hoe zat dit dan de afgelopen jaren? Als de ware voetballiefhebbers de stoeptegels rond de oren zagen vliegen, vuurwerkbommen ontploften en het jochie van tien in een politiecharge terecht kwam?

Was of is dat normaal? Is het gewoon dat in stadions, waar dan ook, scheidsrechters worden toegezongen in termen van 'hoerenjong' en 'kankerjood'? Onlangs hoorde ik zelfs Sparta-supporters, of zij die zich zo noemen, dat soort kreten in refrein zingen. Dan praten we over Sparta, Oude Dame van Nederland! Het geeft slechts aan dat het van kwaad tot erger gaat. Zo maakte ooit de ene crimineel de andere af. Vervolgens slachtte een crimineel 'per ongeluk' het verkeerde slachtoffer. En nu is het gewoon dat iemand die zich zelfs maar even ergert aan een ander, deze zonder dralen omlegt. Zoals het ook gewoon is dat scheidsrechters tot op het bot worden beledigd en uitgejouwd.

Die verplichte Clubcard is een onding, een schande voor de voetbalsport. Maar ze moet er wél komen. Gewoon omdat elke voetballiefhebber snakt naar ontspanning, gezonde spanning. Zonder dwazen, vernielers, fascisten. En met de platte pet als jofele toezichthouder. De agent die niet als opdracht heeft een appel of chocoprins in beslag te nemen, zoals nu.

Willen Van der Velde, Sporre en al die anderen, die vanuit hun ereloge zo afstandelijk regeren, dat nou niet begrijpen? Of gingen ze niet naar voetbal toen alles nog normaal was?