COLUMN

Ik denk dat we het nog gaan meemaken, de nieuwe betekenis van 'burgemeester' in het woordenboek: 1. spelbreker bij het voetbalspel, 2. later soms ook voorzitter deszelven.

Ad 1. Wie had het ooit kunnen denken, de burgervader als spelbreker. Wij kenden hem immers als gemoedelijke primus inter pares, bij wie we langs konden komen om onze burgerlijke zorgen voor te leggen, die hij ons vanachter zijn ambtsketen wegnam. Maar sinds enige tijd gaat het hem gemakkelijker af om ons verlangen naar de volkssport voetbal te frustreren door van tijd tot tijd een wedstrijd te verbieden. Ad 2. Misschien dat juist om deze paternalistische rol ('jongens, het is vandaag beter dat we niet gaan ballen, er komen maar moeilijkheden van') de burgemeester ook een grage voorzitter van de voetbalbond is. André van der Louw, Jos Staatsen. Beiden weten hoe een ambtsketen voelt. En was Van der Louw nog een bonhomme van wie men zich kon afvragen of hij niet liever ook zelf in de wei stond dan de raad te leiden, Staatsen is ook nog een heuse burgervader, streng doch rechtvaardig. Hij wil wel vol begrip zijn maar je merkt toch dat hij niets door de vingers ziet. Het beste dat hij natuurlijk steeds met ons voor heeft vertaalt hij zonder gewetenswroeging in didactische boosheid. Achter de gezaghebbende brilleglazen vonkt soms het stil verdriet om de jongens die niet willen deugen.

Vorige week trad hij weer op. Hij had, vertelde hij, met Danny Blind gepraat, aanvoerder van Ajax en uit dien hoofde woordvoerder der muitende Ajacieden. 'Het was een goed gesprek' meldde hij na afloop in Studio Sport. Ik zag het voor me. Danny met de voetbalblazer aan, knikkende knieën en hakkelend naar Staatsen om hem het boze nieuws te vertellen. Ze gingen niet voor Nederland spelen. Een goed gesprek dat wel, maar zoiets kan natuurlijk niet zomaar passeren, dat begrijp je toch ook wel, Danny. Oom Jos is bedroefd maar hij moet jullie straffen en zeg nu eens eerlijk, zijn jullie niet een beetje opgestookt door die trainer van jullie of die voorzitter.

Je ziet hem groeien in zijn rol; bij Cruijff die niet naar het WK wilde mocht hij het nog uitproberen maar intussen is hij gelouterd. Daar kunnen we nog jaren plezier van hebben, hij weet hoe je met dat schorriemorrie om moet gaan. Je ziet hem dwars door die apepakjes heenkijken. 'Goed meneer Staatsen, ja natuurlijk, ik zal het aan de jongens overbrengen', en Danny weer struikelend z'n BMW in.

En ik zag Staatsen nog even hoog achter het raam staan kijken hoe de jongeheer Blind wegreed. Hij schudde het hoofd en een klein wijs glimlachje krulde om de smalle lippen. En in een wolkje boven zijn hoofd verscheen zijn wapenspreuk: 'Wie ik liefheb tuchtig ik.'