Janet Jackson weent dikke tranen

ROTTERDAM - Halverwege 'Again', een ballad over een verloren liefde, barst Janet Jackson in tranen uit. Minutenlang ligt de show stil, terwijl het publiek massaal 'Janet, Janet' scandeert. Oprechte emotie of krokodilletranen? De twijfel over de echtheid was afgelopen dinsdag typerend voor Jacksons optreden.

De huilbui die even later verrassend snel over was bij de knallende rocksong 'Black cat', was bepaald niet de enige gebeurtenis in Ahoy' die vraagtekens opriep. Al eerder had miss Jackson een man uit het publiek gehaald om hem op het podium toe te zingen en even lekker over zijn kruis te aaien.

Een echte concertganger of een lid van de crew? De gelikte manier waarop de jongeman op Jacksons avances inging, deed het laatste vermoeden.

In schril contrast met de voorgekookte show, stond de amateuristische geluidskwaliteit. De toetsen, gitaren en zang waren bij het eerste van twee concerten in Ahoy' weer eens te schel afgesteld; ze kwamen nauwelijks boven de dreunende ritmesectie uit.

Regelmatig greep Jackson vertwijfeld naar haar oren, omdat ze haar eigen stem niet kon horen. En wanneer dat wel lukte bij de ballads, kwamen die weer niet uit de verf. Haar stem miste de diepgang om de emoties over te brengen.

Olijke meid

Helaas mankeerde het in Rotterdam niet alleen aan de uitvoering, maar bleek de 28-jarige Jackson ook aan het megasterren-syndroom te lijden. Vanaf het moment dat de Amerikaanse met het befaamde producersduo Jimmy Jam en Terry Lewis ging samenwerken, trad ze met succesvolle platen als 'Control' en 'Rhythm Nation 1814' uit de schaduw van broer Michael. De 'Rhythm Nation'-tournee uit 1990 bevestigde haar sterstatus en liet een Janet Jackson zien die op haar best was als olijke meid in een show vol stampende dansnummers.

Maar als de zangeres met de cd 'Janet' uitgroeit tot een megaster, wil ze méér. Ze valt dan, net als andere popgrootheden als Madonna en Michael Jackson, in de megasterrenval, waarbij de muziek door het bombastisch showgeweld steeds verder naar de achtergrond verdwijnt.

Jackson nam afgelopen dinsdag geen genoegen met gewoon lekker een avondje swingen. De ambitieuze opzet van het optreden leek erop gericht Prince als koning van de liveshow naar de kroon te steken. Onafgebroken zorgde de lichtshow voor spektakel, knalde het vuurwerk en wervelden Janet en haar acht dansers in steeds weer nieuwe pakjes in zuurstokkleuren over het podium. Bovendien koos Janet Jackson voor een voortdurende afwisseling van opzwepende dansnummers en hijgerige ballads. Daardoor was het onmogelijk in de sfeer van de show te komen.

Hoewel de fans elk foefje met een uitzinnig gegil begroetten, was het resultaat een concert waar geen enkele lijn in zat. Het optreden had nog het meest weg van een willekeurige aaneenschakeling van clips.

Het is te hopen dat Jacksons volgende plaat flink flopt. Eenmaal megaster af, raakt ze misschien het krampachtige gevoel kwijt dat ze de ultieme show moet neerzetten en gaat ze weer doen wat ze het beste kan: lekkere dansmuziek maken.